powered by CADENAS

Social Share

Atlético Madryt (15106 views - Sports List)

Club Atlético de Madrid (wym. [kluβ aðˈletiko ðe maˈðɾið]) – hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Wanda Metropolitano, który może pomieścić 68 000 widzów. Klub został założony 26 kwietnia 1903 roku jako Athletic Club de Madrid, a 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność klubu z Madrytu. W lidze hiszpańskiej klub zadebiutował 10 lutego 1929 roku. 14 września 1939 połączył się z Aviación Nacional zmieniając nazwę na Athletic Aviación Club de Madrid. W 1942 roku nazwa została zmieniona na Atlético Aviación de Madrid, a 14 stycznia 1947 roku na Club Atlético de Madrid. Ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. 2 października 1966 roku klub przeniósł się ze stadionu Estadio Metropolitano do Estadio Vicente Calderón, gdzie gra do dzisiaj. Zespół należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii, z 10 tytułami mistrzowskimi i 8 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji drużyn według ilości mistrzostw w Primera División, a biorąc pod uwagę zdobyte punkty klub również zajmuje 3 miejsce z 3442 oczkami (stan po sezonie 2016/2017). Poza 10 tytułami mistrzowskimi klub dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla i pięciokrotnie Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów, w 1974, 2014 i w 2016 roku grał w finale rozgrywek o Puchar Europy, w 2010 i 2012 klub wygrał Ligę Europy, w tych samych latach zespół zdobywał też Superpuchar Europy. W 1974 roku Atlético wygrywając dwumecz o Puchar Interkontynentalny z argentyńskim Independiente 2:1 zostało najlepszą drużyną klubową świata. W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali”.
Go to Article

Explanation by Hotspot Model

Atlético Madryt

Atlético Madryt

Atlético Madryt

Licensed under Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 (Carlos Delgado).

Atlético Madryt

Estadio Vicente Calderón
Pełna nazwa Club Atlético de Madrid S.A.D.
Przydomek Los Indios,
Los Colchoneros[1],
Los Rojiblancos,
El Atleti
Maskotka Indi
Barwy               

czerwono-biało-niebieskie

Data założenia 26 kwietnia 1903
Debiut w najwyższej lidze 10 lutego 1929
Liga Primera División
Stadion Wanda Metropolitano
Właściciel Miguel Ángel Gil Marín (52%),
Enrique Cerezo (20%),
Wang Jianlin (20%)
Prezes Enrique Cerezo
Trener Diego Simeone
Asystent trenera Germán Burgos, Juan Vizcaíno[2]
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Club Atlético de Madrid (wym. [kluβ aðˈletiko ðe maˈðɾið]) – hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División i mający siedzibę w Madrycie. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Wanda Metropolitano, który może pomieścić 68 000 widzów[3].

Klub został założony 26 kwietnia 1903 roku jako Athletic Club de Madrid, a 20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność klubu z Madrytu. W lidze hiszpańskiej klub zadebiutował 10 lutego 1929 roku. 14 września 1939 połączył się z Aviación Nacional zmieniając nazwę na Athletic Aviación Club de Madrid. W 1942 roku nazwa została zmieniona na Atlético Aviación de Madrid, a 14 stycznia 1947 roku na Club Atlético de Madrid. Ta nazwa obowiązuje do dzisiaj. 2 października 1966 roku klub przeniósł się ze stadionu Estadio Metropolitano do Estadio Vicente Calderón, gdzie gra do dzisiaj.

Zespół należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii, z 10 tytułami mistrzowskimi i 8 wicemistrzostwami klub zajmuje trzecie miejsce w klasyfikacji drużyn według ilości mistrzostw w Primera División, a biorąc pod uwagę zdobyte punkty klub również zajmuje 3 miejsce z 3442 oczkami (stan po sezonie 2016/2017)[4]. Poza 10 tytułami mistrzowskimi[5] klub dziesięciokrotnie zdobywał Puchar Króla i pięciokrotnie Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w rozgrywkach międzynarodowych: w 1962 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów[6], w 1974, 2014 i w 2016 roku grał w finale rozgrywek o Puchar Europy[7], w 2010[8] i 2012[9] klub wygrał Ligę Europy, w tych samych latach zespół zdobywał też Superpuchar Europy. W 1974 roku Atlético wygrywając dwumecz o Puchar Interkontynentalny z argentyńskim Independiente 2:1 zostało najlepszą drużyną klubową świata.

W swojej historii Atlético nosiło wiele przydomków, jak np. „Los Colchoneros” (w dosłownym tłumaczeniu „wytwórcy materacy”), gdyż pierwsze koszulki klubu przypominały wzór materaca. W latach 70. piłkarzy madryckiego klubu nazywano „Los Indios”. Wówczas w kadrze drużyny Atlético było wielu zawodników z Ameryki Południowej. Natomiast z powodu barw klubowych Atlético nazywa się też „Los Rojiblancos”, czyli „czerwono-biali”[10].

Spis treści

Historia

Założenie i początki klubu Atlético

26 kwietnia 1903 roku grupa studentów szkoły Escuela Especial de Ingenieros de Minas pochodzących z Kraju Basków zdecydowała się założyć nowy klub sportowy w Madrycie. Ramón de Arancibia y Lebarri, Ignacio Gortázar y Manso, Ricardo Gortázar y Manso oraz Manuel de Goyarrola y Alderna mieli w planach utworzyć filialny zespół Athletic Bilbao i nowy twór nazwano Athletic Club de Madrid. Pierwszym prezydentem klubu został Enrique Allende i jeszcze w tym samym roku został zastąpiony przez Eduarda de Achę.

Swoje pierwsze spotkanie Athletic rozegrał 2 maja na boisku w pobliżu dzielnicy Vallecas, przy ulicy Menéndeza Pelayo. Mecz został rozegrany pomiędzy członkami klubu a arbitrem spotkania był skarbnik Athletic Enrique Goiriki.

Pierwsze stroje drużyny Athletic były w biało-czerwone pasy, a więc inne niż macierzystego Athletic Bilbao (czarne lub niebieskie). W 1904 roku Athletic po raz pierwszy wystąpił przeciwko drużynie Athletic Bilbao, ale wynik meczu nie jest znany. Natomiast 28 lutego 1905 roku rozegrano drugie spotkanie pomiędzy tymi klubami, które zakończyło się remisem 1:1.

20 lutego 1907 roku kierownictwo Athletic Bilbao uznało pełną niezależność madryckiego Athletiku. Dokument podpisał prezydent tego drugiego zespołu Eduardo de Acha. Zostało ono również oficjalnie zaakceptowane przez Hiszpański Związek Piłki Nożnej. W tym samym roku nastąpił również wybór nowego prezydenta klubu. Został nim Ricardo de Gondra. Dzięki podpisanemu porozumieniu z klubem z Bilbao, Athletic Club de Madrid mógł występować w rozgrywkach o Puchar Króla, jedynych wówczas rozgrywkach w całym kraju.

Lata 1910–1919: Początkowe lata funkcjonowania klubu

W 1911 roku zmieniono po raz pierwszy barwy zespołu. Biało-niebieskie stroje zostały zastąpione przez czerwono-białe paski, które używano wówczas do produkcji materacy. Stąd też wywodzi się przydomek Atlético – „Los Colchoneros”. 22 grudnia 1911 piłkarze Athletic rozegrali swój pierwszy mecz w nowych barwach o Puchar Manuela Rodrígueza Arzuagi. W 1912 roku nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku prezydenta klubu. Ramóna de Cárdenasa zastąpił Julián Ruete.

Ruete wsławił się owocnymi próbami wybudowania nowego stadionu dla Athletic i ostatecznie zespół przeniósł się z Ronda Vallecas na Campo de O’Donnell. 9 lutego 1913 roku rozegrano na nim pierwsze spotkanie. Obiekt ten liczył 10 tysięcy widzów.

W 1916 roku Athletic dotarł do finału mistrzostw Hiszpanii a w drużynie brylowali wówczas tacy zawodnicy jak Beguiristain, Iturbe, Belaunde, Buylla, Villaverde i Muguruza. W finałowym meczu zespół Athletic uległ jednak Realowi Madryt 2:3. Po tym nieudanym spotkaniu kilku czołowych zawodników odeszło z klubu i do 1918 roku trwała przebudowa składu. W 1919 roku trenerem został Anglik Frederick Pentland, który utworzył drużynę rezerw. W tym samym roku nastąpiła także kolejna zmiana na stanowisku zarządcy klubu – Ruete został zastąpiony przez Álvaro de Aguilara.

Lata 20.: Gra na stadionie Estadio Metropolitano

Rok 1920 był rokiem Letnich Igrzysk Olimpijskich w Antwerpii, w których reprezentacja Hiszpanii zdobyła srebrny medal. Dostępu do bramki Hiszpanów bronił wówczas bramkarz Athletic Madrid Pancho Belauste. W 1921 roku nastąpiła zmiana trenera i Pentlanda zastąpił jego rodak Hayes. Pod jego wodzą Athletic po raz pierwszy w historii wygrał Campeonato del Centro, czyli regionalne rozgrywki środkowej Hiszpanii.

13 maja 1923 roku zespół Athletic po raz drugi przeniósł się na nowy stadion. Otwarto wówczas Estadio Metropolitano de Madrid. W meczu otwarcia zespół z Madrytu podejmował Real Sociedad i wygrał z nim 2:1. W 1924 roku utworzono w stolicy kraju nowe rozgrywki Copa del Madrid, czyli Puchar Madrytu. W tym samym roku Athletic doszedł do finału tego pucharu, jednak uległ w nim 2:6. W 1925 roku piłkarze „Los Colchoneros” po raz drugi w swojej historii wygrali rozgrywki regionalne. Następnie wystąpili w Pucharze Króla, ale odpadli w półfinale po trzech spotkaniach z FC Barcelona (2:3, 2:1 i 1:2).

W 1926 roku Athletic zajął 2. miejsce w Campeonato del Centro, jednak na skutek nowych przepisów dotyczących liczby uczestników Pucharu Hiszpanii wystąpił w tym pucharze. Zespół z Madrytu dotarł do finału, a w nim spotkał się z FC Barcelona. Zawodnicy Athletic prowadzili 2:0, jednak to piłkarze z Barcelony wygrali 3:2 i zdobyli tamto trofeum.

W 1927 roku w Hiszpanii podejmowano rozmowy na temat utworzenia piłkarskiej ligi, ale kompromis pomiędzy klubami i federacją piłkarską osiągnięto dopiero w 1928 roku. 23 listopada uchwalono, iż liga hiszpańska składać się będzie z dziesięciu drużyn. Sześć z nich mieli stanowić wygrani w turnieju Copa Espana a czterech – najlepsi finaliści tych turniejów. Ostatecznie w skład nowej pierwszej ligi weszły takie kluby jak: Athletic Bilbao, FC Barcelona, Real Madryt, Arenas Getxo, Real Unión Irún, Real Sociedad, Espanyol Barcelona, Athletic Madryt, Europa de Barcelona oraz Racing Santander. Athletic wystąpił w niej dzięki dotarciu do finału Copa Espana, a zespół poprowadził Anglik Frederick Pentland. 10 lutego 1929 roku Athletic rozegrał swój pierwszy mecz w historycznym premierowym sezonie hiszpańskiej ligi, w którym pokonał 3:2 na wyjeździe Arenas Getxo. Bramki dla „Los Colchoneros” w tym spotkaniu zdobyli Palacios, Marin i Cosme. Na koniec sezonu 1929/1930 Athletic zajął 4. miejsce w lidze, a w 1930 roku zakończył sezon na ostatnim miejscu i spadł do drugiej ligi.

W latach 20. dwukrotnie dochodziło do zmiany prezydenta klubu. W 1923 roku Juliána Ruete zastąpił Juan de Estefanía, a w 1926 roku jego miejsce zajął Luciano Urquijo, który sprawował władzę do 1931 roku.

Lata 30.: Fuzja z Aviación Nacional i problemy finansowe

W drugiej lidze zespół Athletic grał przez cztery lata. Już w 1931 roku był bliski powrotu do pierwszej ligi, jednak zajął wówczas drugie miejsce za Valencią, a do pierwszej ligi wchodziła tylko jedna drużyna. Jeszcze w tym samym roku wymieniono cały zarząd, a na stanowisku prezydenta Luciano Urquijo został zastąpiony przez Rafaela Gonzáleza.

Jednym z pierwszych posunięć Gonzáleza było zatrudnienie na stanowisku trenera Antonia de Miguela. Jednak w sezonie 1932/1933 drużyna znów zajęła 2. miejsce, tym razem tracąc dystans trzech punktów do Realu Oviedo. Również i w 1934 roku zespół z Madrytu był drugi w lidze za Sevillą. Jednak 16 lipca 1934 Hiszpański Związek Piłki Nożnej postanowił powiększyć pierwszą ligę Hiszpanii z 10 do 12 zespołów i dzięki tej decyzji Athletic powrócił w szeregi pierwszoligowców. W najwyższej klasie rozgrywkowej w kraju zawodnicy „Los Rojiblancos” spędzili jednak tylko dwa sezony. W 1935 roku zajęli w niej 7. miejsce, jednak w 1936 roku, po zmianie trenera Pentlanda na Josepa Samitiera, zakończyli sezon na przedostatniej 11. pozycji oznaczającej kolejną degradację do drugiej ligi.

W 1936 roku nowym prezydentem klubu został José María Fernández, w Hiszpanii zaś wybuchła wojna domowa. Z tego też powodu związek piłki nożnej zawiesił wszystkie rozgrywki sportowe w kraju na okres trzech lat. W 1939 roku rozgrywki ligi piłkarskiej zostały przywrócone, jednak zespół Athletic przeżywał duże kłopoty finansowe. Wystąpiły kłopoty zarówno ze znalezieniem środków na wypłaty dla zawodników, ale także na sprawy związane z organizacją i funkcjonowaniem klubu. Początkowo zdecydowano, że zespół nie przystąpi do rozgrywek drugiej ligi, jednak 14 września 1939 postanowiono podpisać umowę, w wyniku której zespół Athletic połączył się z drużyną Hiszpańskich Sił Powietrznych, grającą w lokalnych rozgrywkach okręgu madryckiego. Oficjalna rejestracja nowego klubu nastąpiła 4 października 1939, a nowy twór nazwano Athletic Aviación Club de Madrid. Zmieniono także klubowe logo, do którego dodano skrzydła symbolizujące wojska powietrzne.

Athletic Aviación nie przystąpił jednak, jak pierwotnie planowano, do rozgrywek drugiej ligi i został przesunięty do Primera División. Powodem tego było zniszczenie na skutek wojny stadionu pierwszoligowego wówczas Realu Oviedo, który na rok zawiesił grę w rozgrywkach ligowych. Athletic Aviación rozegrał więc baraż o udział w pierwszej lidze z drużyną Osasuny i 26 listopada w Walencji pokonał 3:1 ekipę z Nawarry.

Lata 40.: Zmiany nazwy i pierwsze tytuły mistrzowskie

Sezon 1939/1940 był pierwszym po wojnie domowej. Zespół Athletic, prowadzony przez legendarnego trenera Ricarda Zamorę, do końca sezonu walczył o mistrzostwo kraju i ostatecznie 28 kwietnia 1940 dzięki zwycięstwu 2:0 nad Valencią zapewnił sobie pierwszy w historii tytuł mistrzowski.

W sezonie 1940/1941 na krótko zespół objął Ramón Lafuente, ale potem na stanowisko trenera powrócił Zamora, który doprowadził zawodników Athletic Aviación do drugiego z rzędu mistrzostwa kraju. Największy udział w tym sukcesie miał napastnik Pruden, który z 30 golami na koncie został królem strzelców ligi, będąc tym samym pierwszym zawodnikiem „Los Colchoneros”, który tego dokonał. Pruden nie przedłużył jednak kontraktu z Athletic Aviación i po sezonie odszedł do Salamanki. W 1942 roku zespół pod wodzą Zamory nie obronił tytułu mistrzowskiego i zajął 3. miejsce w lidze. Rok wcześniej nowym prezydentem został Manuel Gallego, który zastąpił Luisa Navarro. W tym samym roku głowa państwa hiszpańskiego generał Francisco Franco wydał dekret, który zakazał drużynom sportowym używania nazw wywodzących się z obcych języków, toteż nazwa Athletic Aviación Club de Madrid została zastąpiona przez Atlético Aviación de Madrid.

W 1943 roku zespół Zamory nie odniósł sukcesu w lidze i zajął 8. miejsce w Primera División. Po sezonie postanowiono przebudować skład i w 1944 roku drużyna Atlético Aviación wywalczyła wicemistrzostwo Hiszpanii, w tabeli ustępując jedynie Valencii. Z kolei w 1945 roku „Los Colchoneros” zakończyli sezon na 3. pozycji, ale w 1946 ponownie wylądowali poza podium (na 7. miejscu). 14 stycznia 1947 roku zmieniono po raz kolejny nazwę klubu. Atlético Aviación de Madrid została zastąpiona przez Club Atlético de Madrid, która obowiązuje do dnia dzisiejszego. Powodem zmiany nazwy było wycofanie się Sił Powietrznych z finansowania klubu. Oprócz przemianowania dokonano także zmiany loga klubu na to, które obowiązuje do dziś. W tym samym roku nowym prezydentem klubu został Cesáreo Galindez, który sprawował swoją funkcję do 1952 roku.

Przed sezonem 1947/1948 Atlético dokonało najdroższego wówczas transferu w Hiszpanii. Za 450 tysięcy peset pozyskało pomocnika Antonia Vidala. Zespół zajął 3. miejsce w lidze, ale dużym sukcesem było zwycięstwo na własnym stadionie w meczu z odwiecznym rywalem Realem Madryt. Atlético pokonało Real 5:0 po bramkach Adriána Escudero, Francisco Camposa, dwóch José Juncosy i jednej Vidala. Latem 1948 do Atlético przeszedł jeden z najlepszych wówczas bramkarzy francuskich Marcel Domingo a także Marokańczyk Larbi Ben Barek. W 1949 roku Atlético zajęło 4. miejsce w lidze, a Vidal doznał ciężkiej kontuzji, przez co musiał zakończyć piłkarską karierę. Latem 1949 trenerem klubu został Argentyńczyk Helenio Herrera, który w 1950 roku doprowadził Atlético do zdobycia trzeciego, pierwszego od 9 lat, tytułu mistrzowskiego.

Lata 50.: Kolejne mistrzostwa i historyczne mecze

W sezonie 1950/1951 trener Herrera ponownie doprowadził Atlético do wywalczenia tytułu mistrzowskiego a najwięcej bramek w zespole zdobyło trio Adrián EscuderoLarbi Ben BarekJosé Luis Pérez-Payá. W 1952 roku zespół na skutek problemów kadrowych zakończył rozgrywki ligowe na 4. pozycji i nie zdołał obronić mistrzowskiego tytułu. W kolejnych sezonach zespół był jednak w cieniu Realu Madryt oraz FC Barcelona i o miano trzeciego zespołu w kraju walczył z baskijskim Athletic Bilbao. Jednak zarówno w 1953, 1954, jak i 1955 roku zawodnicy Atlético spisywali się dużo słabiej niż w poprzednich sezonach i zajęli odpowiednio 7., 8. i 9. miejsce w rozgrywkach ligowych. Dodatkowo 5 grudnia 1954 zespół doznał najwyższej porażki w swojej historii, gdy na Estadio Balaídos uległ Celcie Vigo aż 1:8. W 1955 roku doszło też do zmian władz klubu – nowym prezydentem wybrano Javiera Barroso, który pracował w klubie blisko 9 lat.

Sezon 1955/1956 był lepszy w wykonaniu Atlético, które zajęło 5. pozycję w lidze. 11 września 1955 pobiło swój klubowy rekord, gdy na Estadio Metropolitano pokonał 9:0 Hérculesa Alicante. Po trzy gole zdobyli wówczas Escudero oraz Francisco Molina. W 1957 roku klub nie poprawił swojej pozycji i ponownie był piąty w lidze. Nowym trenerem klubu został Słowak Ferdinand Daučík, który rok później wywalczył z „Los Rojiblancos” wicemistrzostwo Hiszpanii.

W 1958 roku Daučík sprowadził do Atlético mistrza świata z tego samego roku, Brazylijczyka Vavę, który spędził w „Los Colchoneros” trzy sezony. Jesienią madrycki klub wystąpił w rozgrywkach Pucharze Mistrzów, gdyż Real Madryt wygrał poprzednią edycję tego pucharu i UEFA zezwoliła na występ Atlético jako wicemistrza Hiszpanii. W debiutanckim meczu Hiszpanie pokonali aż 8:0 irlandzki Drumcondra FC, a w rewanżu wygrali 5:1. W 1/8 finału Atlético wyeliminowało bułgarski CDNA Sofia, a w ćwierćfinale spotkało się z niemieckim Schalke 04. Po zwycięstwie 3:0 i remisie 1:1 awansowało do 1/2 finału najważniejszych rozgrywek w Europie. Tam natrafiło na rywala zza miedzy – Real Madryt. Po zaciętych bojach ostatecznie odpadło dopiero po trzecim spotkaniu, przegranym na La Romareda w Saragossie 1:2. W czerwcu 1959 to właśnie Real wywalczył Puchar Europy[11].

Lata 60.: Triumf w Pucharze Zdobywców Pucharów

W 1960 roku Daučík nie odniósł sukcesu w lidze i doprowadził drużynę Atlético do 5. miejsca. Zespół „Los Colchoneros” doszedł jednak do finału Pucharu Hiszpanii i w nim spotkał się z Realem Madryt. Po golach Miguela Jonesa, Joaquina Peiró i Enrique Collara „czerwono-biali” wygrali 3:1 i po raz pierwszy w historii sięgnęli po hiszpański puchar[12].

W 1960 roku drużynę przejął hiszpański szkoleniowiec José Villalonga, który poprzednio trenował Real Madryt i zdobył z nim w 1956 i 1957 roku Puchar Mistrzów. Villalonga wywalczył z Atlético wicemistrzostwo kraju a w Pucharze Króla doprowadził zespół do zwycięstwa nad „Królewskimi”. Piłkarze „Los Rojiblancos” tym razem zwyciężyli 3:2 – dwie bramki zdobył Peiró, a jedną Mendonça[13]. W sezonie 1961/1962 Atlético wystąpiło w rozgrywkach powstałego rok wcześniej Pucharu Zdobywców Pucharów. W rundzie eliminacyjnej Hiszpanie okazali się lepsi od francuskiego CS Sedan (3:2, 4:1), w pierwszej rundzie wyeliminowali angielski Leicester City (2:0, 1:1), by potem kolejno uporać się z Werderem Brema z RFN (3:1, 1:1) i Motorem Jena z NRD (4:0, 1:0). W finale „Los Colchoneros” trafili na włoską Fiorentinę. W pierwszym meczu na Hampden Park w Glasgow padł remis 1:1 po golach Peiró i Szweda Kurta Hamrina dla „Violi”. Do rozstrzygnięcia potrzebny był więc dodatkowy mecz, który na Neckarstadion w Stuttgarcie wygrali gracze Atlético. Dzięki golom Jonesa, Mendonçy i Peiró zwyciężyli 3:0, zdobywając tym samym pierwsze europejskie trofeum w swojej historii[14].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

10 maja 1962 Atlético Madryt 1:1 AC Fiorentina Hampden Park, Glasgow
Widzów: 27 000
Sędzia: Thomas Warton (Szkocja)
Joaquín Peiró  11' 1:1 Kurt Hamrin  27'


Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Rodrigues, Antonio ChuzoJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, Mendonça, Joaquín Peiró, Enrique Collar (kapitan); Trener: José Villalonga Giuliano SartiAlberto Orzan (kapitan), Sergio Castelletti, Amilcaro Ferretti, Piero GonfiantiniClaudio Rimbaldo, Kurt Hamrin, Can BartuAurelio Milani, Lucio Dell'Angelo, Gianfranco Petris; Trener: Nándor Hidegkuti

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów (powtórka)

5 września 1962 Atlético Madryt 3:0 AC Fiorentina Neckarstadion, Stuttgart
Widzów: 38 000
Sędzia: Kurt Tschenscher (Niemcy)
Miguel Jones  8'
Mendonça  27'
Joaquín Peiró  59'
2:0


Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Isacio Calleja, Ramiro Rodrigues, Bernardo GriffaJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, Mendonça, Joaquín Peiró, Enrique Collar (kapitan); Trener: José Villalonga Enrico AlbertosiAlberto Orzan (kapitan), Sergio Castelletti, Vincenzo Robotti, Saul MalatrasiRino Marchesi, Kurt Hamrin, Amilcaro Ferretti, Aurelio MilaniLucio Dell'Angelo, Gianfranco Petris; Trener: Nándor Hidegkuti

W sezonie 1962/1963 zespół pod wodzą Rafaela Garcíi Tinte został czwarty raz w historii wicemistrzem kraju. Sukces osiągnął także w Pucharze Zdobywców Pucharów, w którym wystąpił jako obrońca trofeum. W pierwszej rundzie dwukrotnie pokonał maltański Hibernians Paola (4:0, 1:0), a w drugiej zwyciężył w dwumeczu z bułgarskim Botewem Płowdiw (1:1, 4:0). Z kolei w półfinale Hiszpanie okazali się lepsi od niemieckiego 1. FC Nürnberg (1:2, 2:0) i tym samym Atlético drugi raz z rzędu doszło do finału PZP. W nim nie dało jednak rady angielskiemu Tottenhamowi Hotspur prowadzonemu przez Billa Nicholsona. Uległo 1:5, a bohaterami spotkania byli strzelcy dwóch goli Jimmy Greaves i Terry Dyson[15].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

15 września 1963 Tottenham Hotspur 5:1 Atlético Madryt De Kuip, Rotterdam
Widzów: 49 143
Sędzia: Andries van Leeuwen (Holandia)
Jimmy Greaves  16',  80'
John White  35'
Terry Dyson  67',  85'
2:0 Enrique Collar  47' (k.)


Bill BrownPeter Baker, Maurice Norman, Ron Hendry, Danny Blanchflower (kapitan) – Tony Marchi, Cliff JonesJohn White, Bobby Smith, Jimmy Greaves, Terry Dyson; Trener: Bill Nicholson Edgardo MadinabeytiaFeliciano Rivilla, Bernardo Griffa, José Antonio Rodríguez, Ramiro RodriguesJesús Glaría, Miguel JonesAdelardo Rodríguez, Antonio Chuzo, Mendonça, Enrique Collar (kapitan); Trener: Sabino Barinaga

W 1964 roku nowym prezesem klubu został Vicente Calderón, który zastąpił Javiera Barroso. Jednym z pierwszych posunięć Calderóna było zatrudnienie Węgra Otto Bumbela jako trenera zespołu, ale w 1965 roku został on zmieniony przez Domèneca Balmanyę. Jeszcze wiosną tego roku drużyna dotarła do półfinału Pucharu Miast Targowych, w którym natrafiła na włoski Juventus. W Madrycie Atlético wygrało 3:1, jednak w Turynie tyle samo wygrało „Juve”. Trzeci dodatkowy mecz nie został jednak rozegrany na neutralnym boisku, ;ecz ponownie w Turynie i Juventus wygrał 3:1, dzięki czemu awansował do finału[16]. W tym samym roku „czerwono-biali” wywalczyli wicemistrzostwo kraju, a także zdobyli swój trzeci w historii Puchar Hiszpanii po pokonaniu Realu Saragossa 2:0.

W sezonie 1965/1966 pod wodzą Balmanyi Atlético odpadło w ćwierćfinale Pucharu Zdobywców Pucharów po dwumeczu z Borussią Dortmund (1:1, 0:1)[17], jednak w rozgrywkach ligowych to właśnie gracze z Madrytu okazali się najlepsi i po 14 latach ponownie zostali mistrzami Hiszpanii. Był to też ostatni sezon, w którym zawodnicy „Los Rojiblancos” swoje domowe mecze rozgrywali na stadionie Estadio del Metropolitano. 2 października 1966 roku dokonano otwarcia nowego obiektu Estadio del Manzanares, mogącym pomieścić blisko 62 tysiące widzów. W meczu inauguracyjnym Atlético zremisowało 1:1 z Valencią. W kolejnych sezonach Atlético nie odnosiło jednak sukcesów w lidze i do końca lat 60. zajmowało miejsca poza pierwszą trójką. Jedynym osiągnięciem w tym okresie był sukces indywidualny napastnika José Eulogio Gárate, który w sezonie 1968/1969 z 14 zdobytymi bramkami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Lata 70.: Finał Pucharu Europy w Brukseli

Latem 1969 roku na stanowisku trenera drużyny zatrudniono byłego zawodnika Atlético – Marcela Domingo. W rozgrywkach Primera División zespół pod wodzą nowego szkoleniowca spisał się na tyle udanie, że wywalczył mistrzostwo Hiszpanii, a napastnicy klubu José Eulogio Gárate (zdobył Trofeo Pichichi także rok później) i Luis Aragonés z 16 golami na koncie zostali współkrólami strzelców ligi. W sezonie 1970/1971 zespół nie obronił mistrzowskiego tytułu i zakończył ligę na 3. pozycji, a w Pucharze Mistrzów dotarł do półfinału, jednak odpadł z niego po dwumeczu z późniejszym triumfatorem tych rozgrywek, holenderskim Ajaksem Amsterdam (1:0, 0:3)[18]. 14 lipca 1971 roku stadion Estadio del Manzanares został przemianowany na cześć ówczesnego prezydenta klubu Vicente Calderóna. W 1972 roku zespół zakończył ligę na 4. pozycji, ale dotarł do finału Pucharu Hiszpanii. Na Estadio Santiago Bernabéu Atlético zwyciężyło 2:1 z Valencią, a gole dla „czerwono-białych” zdobyli Gárate i Ignacio Salcedo[19].

W 1973 roku nowym szkoleniowcem Atlético został Austriak Maximilian Merkel, który doprowadził „Los Colchoneros” do wywalczenia siódmego w historii klubu tytułu mistrza Hiszpanii. Latem Merkel został jednak zastąpiony przez argentyńskiego szkoleniowca Juana Carlosa Lorenzo, który przybył do Madrytu z Club Atlético San Lorenzo de Almagro. W pierwszej rundzie Pucharu Mistrzów Atlético pokonało turecki Galatasaray SK, wygrywając dopiero po dogrywce w drugim spotkaniu. W kolejnych rundach mistrzom Hiszpanii wiodło się dużo lepiej. Najpierw w 1/8 finału wyeliminowali rumuńskie Dinamo Bukareszt (2:0, 2:2), a w ćwierćfinale jugosłowiańską Crvenę Zvezdę Belgrad (2:0, 0:0). Z kolei półfinał Hiszpanie także przeszli bez straty gola, okazując się lepszym od szkockiego Celticu (0:0, 2:0). 15 maja w finale na stadionie Heysel w Brukseli Atlético podejmowało niemiecki Bayern Monachium. W 114. minucie spotkania po golu Luisa Aragonésa z rzutu wolnego „Los Rojiblancos” objęli prowadzenie, jednak w 119. minucie wyrównał Hans-Georg Schwarzenbeck i do rozstrzygnięcia potrzebne było dodatkowe spotkanie. Dwa dni później na tym samym stadionie piłkarze znad Manzanares zagrali dużo słabiej i ulegli Niemcom aż 0:4, a bohaterami spotkania zostali Uli Hoeneß, i Gerd Müller, którzy zdobyli dla Bayernu po dwa gole[20].

Finał Pucharu Mistrzów

15 maja 1974 Bayern Monachium 1:1 Atlético Madryt Heysel, Bruksela
Widzów: 48 772
Sędzia: Alfred Delcourt (Belgia)
Hans-Georg Schwarzenbeck  119' 0:0, 0:0 Luis Aragonés  114'


Sepp MaierJohnny Hansen, Paul Breitner, Hans-Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer (kapitan) – Franz Roth, Rainer Zobel, Uli Hoeneß, Conny Torstensson ('76 Bernd Dürnberger) – Gerd Müller, Jupp Kapellmann; Trener: Udo Lattek Miguel ReinaFrancisco Melo, José Luis Capón, Adelardo Rodríguez, Ramón HerediaLuis Aragonés (kapitan), Eusebio Bejarano, Javier Irureta, Armando Ufarte ('69 Heraldo Becerra) – José Eulogio Gárate, Ignacio Salcedo ('90 Alberto Fernández); Trener: Juan Carlos Lorenzo.

Finał Pucharu Mistrzów (powtórka)

17 maja 1974 Bayern Monachium 4:0 Atlético Madryt Heysel, Bruksela
Widzów: 23 325
Sędzia: Alfred Delcourt (Belgia)
Uli Hoeneß  28',  83'
Gerd Müller  68',  71'
1:0


Sepp MaierJohnny Hansen, Paul Breitner, Hans-Georg Schwarzenbeck, Franz Beckenbauer (kapitan) – Franz Roth, Rainer Zobel, Uli Hoeneß, Conny TorstenssonGerd Müller, Jupp Kapellmann; Trener: Udo Lattek Miguel ReinaFrancisco Melo, José Luis Capón, Adelardo Rodríguez ('61 Domingo Benegas), Ramón HerediaLuis Aragonés (kapitan), Eusebio Bejarano, Heraldo BecerraAlberto Fernández José Eulogio Gárate, Ignacio Salcedo ('65 Armando Ufarte); Trener: Juan Carlos Lorenzo.

Kibicom Atlético na pocieszenie pozostało wywalczone wicemistrzostwo kraju. W 1974 roku to Luis Aragonés został szkoleniowcem drużyny z Estadio Vicente Calderón. Pod koniec roku Bayern Monachium, jako zwycięzca Pucharu Europy, zrezygnował z walki o udział w Pucharze Interkontynentalnym i w jego miejsce FIFA wyznaczyła właśnie Atlético. W Madrycie Hiszpanie pokonali 3:0 argentyńskie Independiente, a w Buenos Aires ulegli tylko 0:1 i zdobyli swoje drugie międzynarodowe trofeum[21]. W 1975 roku Aragonés dotarł z drużyną do finału Pucharu Hiszpanii, jednak Atlético uległo po serii rzutów karnych Realowi Madryt[22]. Z kolei w 1976 roku zajął 3. miejsce w La Liga, a w Pucharze Króla jego podopieczni pokonali 1:0 w finale Real Saragossa. Zwycięskiego gola zdobył wówczas Gárate[23].

W sezonie 1976/1977 Aragonés doprowadził Atlético do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, z którego Hiszpanie eliminowali kolejno Rapid Wiedeń, Hajduk Split, Lewski Sofia i odpadli dopiero po dwumeczu z Hamburger SV (3:1, 0:3)[24]. W tym samym roku gracze z Madrytu sięgnęli też po swój ósmy w historii tytuł mistrzowski. W sezonie 1978/1979 roku zespół pod wodzą trenera Ferenca Szuszy odpadł w ćwierćfinale Pucharu Mistrzów po grze z Club Brugge, a i w lidze nie odniósł większych sukcesów, zajmując jedynie 3. pozycję w tabeli Primera División.

Lata 80.: Początek Ery Jesúsa Gila

Sezon 1979/1980 rozegrany pod wodzą trenera Luisa Aragonésa nie był dla Atlético udany, w efekcie czego zespół zajął dopiero 13. miejsce w Primera División. Klub szybko odpadł też z europejskich pucharów i już w pierwszej rundzie Pucharu UEFA został wyeliminowany przez Dynamo Drezno z NRD. Jeszcze w trakcie sezonu zwolniony został Aragonés, a latem 1980 zatrudniono José Luisa Garcíę Traida. W tym samym roku swoją prezydenturę zakończył Vicente Calderón, a jego miejsce zajął najpierw Ricardo Irezábal, a następnie Alfonso Cabeza. Pod przewodnictwem trenera Garcii Traida zespół odbudował formę i w 1981 roku był już trzeci w lidze, dzięki czemu jesienią ponownie wystąpił w rozgrywkach Pucharu UEFA. W nich jednak nastąpiło kolejne rozczarowanie, gdy „Los Colchoneros” zakończyli grę na pierwszej rundzie po meczu z portugalską Boavistą Porto (1:4, 3:1). W lidze García Traid zajął z Atlético 8. lokatę i został zastąpiony przez Aragonésa. Z kolei nowym-starym prezydentem został Calderón. W sezonie 1982/1983 – w porównaniu do poprzedniego – forma piłkarzy wzrosła i na wiosnę 1983 „Los Rojiblancos” zakończyli go na 3. pozycji, 4 punkty za mistrzem kraju – Athletic Bilbao.

Sezon 1983/1984 nie przyniósł poprawy gry zawodników Atlético w europejskich pucharach. Trzeci raz z rzędu odpadli oni w pierwszej rundzie, tym razem ulegając holenderskiemu FC Groningen (2:1, 0:3). W Primera División drużyna spisała się lepiej i dzięki czwartemu miejscu ponownie mogła wystąpić w Pucharze UEFA. Drużyna ponownie odpadła już na początku, jej pogromcą został szwajcarski FC Sion, który wygrał z Hiszpanami dwukrotnie – 1:0 i 3:2. Aragonés doprowadził jednak drużynę do wicemistrzostwa kraju, a po dwóch golach Meksykanina] Hugo Sáncheza pokonała ona 2:1 w finale Pucharu Hiszpanii Athletic Bilbao. Meksykanin swój indywidualny sukces osiągnął także w lidze, gdy z 19 golami został królem strzelców. Po sezonie odszedł jednak do odwiecznego rywala zza miedzy – Realu Madryt.

Kolejny start „czerwono-białych” w europejskich pucharach w końcu należał do udanych. W pierwszej rundzie Pucharu Zdobywców Pucharów wyeliminowali szkocki Celtic (1:1, 2:1), a w kolejnej uporali się z walijskim Bangor City, zwyciężając 2:0 i 1:0. W ćwierćfinale Hiszpanie natrafili na jugosłowiańską Crvenę Zvezdę i przeszli także i tę przeszkodę, odnosząc zwycięstwo 2:0 na wyjeździe i remisując 1:1 w Madrycie. Atlético przebrnęło także przez półfinał, dwukrotnie zwyciężając z niemieckim Bayerem Uerdingen (1:0 i 3:2). W finale na Stade Gerland w Lyonie „Los Colchoneros” podejmowali Dynamo Kijów. Zespół prowadzony przez Walerego Łobanowskiego od 5. minuty prowadził 1:0 po strzale Ołeksandra Zawarowa, a w ostatnich 5 minutach meczu jeszcze dwukrotnie trafiał do siatki Ubaldo Fillola po golach Ołeha Błochina i Wadima Jewtuszenki. Puchar Zdobywców Pucharów pojechał do Kijowa.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

2 maja 1986 Dynamo Kijów 3:0 Atlético Madryt Stade Gerland, Lyon
Widzów: 39 000
Sędzia: Franz Wöhrer (Austria)
Ołeksandr Zawarow  5'
Ołeh Błochin  85', Wadim Jewtuszenko  88'
1:0


Wiktor CzanowSerhij Bałtacza ('38 Andrij Bal), Wołodymyr Bezsonow, Ołeh Kuzniecow, Anatolij Demjanenko (kapitan) – Wasilij Rac, Paweł Jakowienko, Iwan JaremczukOłeksandr Zawarow ('70 Wadim Jewtuszenko), Ihor Biełanow, Ołeh Błochin; Trener: Walery Łobanowski. Ubaldo FillolTomás Reñones (kapitan), Juan Arteche, Miguel Ángel Ruiz, Clemente VillaverdeJulio Prieto, Enrique Ramos Quique, Roberto Marina, Jesus Landáburu ('61 Quique Setién) – Luis Cabrera, Jorge da Silva; Trener: Luis Aragonés.

W latach 80. Atlético ani razu nie zdołało wywalczyć mistrzostwa kraju i tylko raz wygrało Puchar Króla. 24 marca 1987 roku zmarł wielce zasłużony dla klubu prezydent Vicente Calderón. Tymczasową władzę przejął Francisco Castedo, a 27 czerwca odbyły się nowe wybory prezydenta klubu, które wygrał hiszpański polityk Jesús Gil. Jednym z jego pierwszych posunięć było zatrudnienie na stanowisku trenera Césara Luisa Menottiego – byłego selekcjonera reprezentacji Argentyny, który w 1978 roku doprowadził „Albicelestes” do zdobycia mistrzostwa świata – a także Portugalczyka Paulo Futre, czołowego zawodnika w swoim kraju. Został jednak zwolniony w trakcie sezonu z powodu słabszych wyników, ale w 1988 roku pod wodzą kolejnych szkoleniowców drużyna wspięła się do 3. miejsca w La Liga. Latem 1988 Gil sprowadził z Celty Vigo Brazylijczyka Baltazara, który wywalczył tytuł króla strzelców ligi (35 goli), jednak drużyna nie zdołała wywalczyć mistrzostwa i zakończyła sezon na 4. pozycji. Zespół prowadziło aż pięciu szkoleniowców: José María Maguregui, Antonio Briones, potem Anglicy Ron Atkinson i Collin Addison, a następnie ponownie Briones.

Lata 90: Dziewiąte mistrzostwo kraju

W sezonie 1989/1990 zespół ponownie prowadziło kilku trenerów, w tym późniejszy selekcjoner reprezentacji Hiszpanii Javier Clemente oraz były zawodnik Atlético, Joaquin Peiró. Drużyna zakończyła sezon na 4. miejscu w tabeli i odpadła w pierwszej rundzie Pucharu UEFA po meczach z Fiorentiną[25]. W 1990 roku trenerem klubu został Chorwat Tomislav Ivić, który walczył z „Los Rojiblancos” o tytuł mistrzowski, jednak na koniec sezonu drużyna została wicemistrzem kraju, tracąc do pierwszej Barcelony 10 punktów. Ivić wywalczył też Puchar Hiszpanii, dzięki zwycięstwu 1:0 nad RCD Mallorca w finale po golu Manuela Alfaro w dogrywce[26]. Atlético ponownie słabiej spisało się w pucharach i zostało wyeliminowane w pierwszej rundzie Pucharu UEFA przez rumuńską Politehnikę Timişoara[27]. W 1992 roku Atlético było trzecie w lidze, ale za to ponownie wywalczyło krajowy puchar. W finale pokonało „Królewskich” z Madrytu 2:0, a gole zdobywały gwiazdy zespołu Niemiec Bernd Schuster i Portugalczyk Paulo Futre[28]. W Pucharze Zdobywców Pucharów „czerwono-biali” spisali się lepiej jak przed rokiem. W drugiej rundzie wyeliminowali Manchester United (3:0, 1:1), a w ćwiećfinale odpadli z Club Brugge, tylko dzięki mniej strzelonym golom na wyjeździe (3:2, 1:2)[29].

Kolejne sezony były jednak słabsze w wykonaniu zawodników Atlético. W 1993 roku zespół prowadzony przez Luisa Aragonésa był szósty w lidze, ale dotarł do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów po drodze eliminując Maribor Branik (3:0, 6:1), Trabzonspor (2:0, 0:0) i Olympiakos (3:1, 1:1), a odpadając z późniejszym triumfatorem Parmą (1:2, 1:0)[30]. W 1994 roku „Los Colchoneros” ligę zakończyli dopiero na 12. pozycji, a w 1995 roku dopiero na 14. W tym okresie prezydent Jesús Gil kilkukrotnie zmieniał trenerów, a na Estadio Vicente Calderón pracowali tacy szkoleniowcy jak Alfio Basile czy Francisco Maturana.

Arrigo Sacchi, włoski trener wicemistrzów świata z MŚ 1994. W Atlético pracował niecały sezon.

Sytuacja zmieniła się w 1995 roku, gdy Gil na stanowisku trenera zatrudnił Serba Radomira Anticia. Trzon drużyny stanowili tacy piłkarze jak reprezentanci Hiszpanii pomocnik José Caminero, napastnik Kiko i bramkarz José Francisco Molina, a także Serb Milinko Pantić, Bułgar Ljubosław Penew oraz Argentyńczyk Diego Simeone. Drużyna w tym składzie wywalczyła pierwsze od 19 lat mistrzostwo Hiszpanii, a w kwietniu w finale Pucharu Hiszpanii pokonała 1:0 Barcelonę po golu Panticia[31]. Jesienią 1996 drużyna Anticia zakwalifikowała się do fazy grupowej Ligi Mistrzów, a w swojej grupie zajęła 1. miejsce przed Borussią Dortmund, Widzewem Łódź oraz Steauą Bukareszt. W ćwierćfinale Hiszpanie trafili na Ajax Amsterdam, jednak po remisie 1:1 i porażce 3:4 odpadli z pucharu[32]. W lidze „Los Colchoneros” spisali się słabiej niż przed rokiem i zakończyli sezon na 5. pozycji. Rok później pod wodzą Serba zagrali jeszcze słabiej i tym skończyło się na 7. miejscu. Jedynym sukcesem był sukces indywidualny włoskiego napastnika Christiana Vieriego, który z 24 golami został królem strzelców hiszpańskiej ligi.

Latem 1998 Antić został zwolniony, a w jego miejsce zatrudniono włoskiego trenera wicemistrzów świata z Mistrzostw Świata 1994, Arrigo Sacchiego. W Atlético Sacchi pracował niecały jeden sezon, a zespół był dopiero trzynasty w lidze. W finale Pucharu Króla drużyna przegrała 0:3 z Valencią, a bohaterem spotkania był Claudio López zdobywając dwie bramki[33].

Początek XXI wieku: Era Javiera Aguirre

Lata 1999–2006

Były szkoleniowiec zespołu-
Javier Aguirre.

Na sezon 1999/2000 Jesús Gil na stanowisku trenera zatrudnił kolejnego Włocha, Claudio Ranieriego. Drużyna pod jego wodzą spisywała się słabo i jeszcze w trakcie sezonu Ranieri został zwolniony. Jego następca, Radomir Antić, nie zdołał uratować zespołu i na koniec sezonu Atlético pierwszy raz od kilkudziesięciu lat spadło do Segunda División. Zespół wystąpił też w finale Pucharu Hiszpanii, ale uległ w nim 1:2 Espanyolowi Barcelona[34]. W rozgrywkach drugiej ligi „czerwono-białych” prowadzili Fernando Zambrano, Marcos Alonso, García Cantarero, ale dopiero w sezonie 2001/2002 Atlético powróciło do Primera División pod wodzą Luisa Aragonésa. Międzyczasie prezydent Gil został na krótko aresztowany w związku z nadużyciami finansowymi, których dopuścił się, gdy pełnił funkcję burmistrza kurortu Marbella[35]. W pierwszym sezonie po powrocie do ekstraklasy klub z Madrytu zajął 11. pozycję, a ze stanowiskiem trenera pożegnał się Aragonés, który odszedł do RCD Mallorca. W 2003 roku Gil zrezygnował ze swojej funkcji; do końca życia zachował jednak pakiet większościowy akcji klubu, a jego syn Miguel Angel został dyrektorem generalnym Atlético.

Nowym prezydentem Atlético wybrano Enrique Cerezo, a nowym szkoleniowcem został Gregorio Manzano, który jednak podobnie jak Aragonés nie odniósł sukcesu w Primera División, a jego drużyna zakończyła sezon na 7. pozycji. Następca Manzano, César Ferrando, był z Atlético dziesiąty w lidze, a w 2005 roku Cerezo zatrudnił Argentyńczyka Carlosa Bianchiego. Bianchi jeszcze w trakcie sezonu został zwolniony po słabych wynikach drużyny, a sezon 2005/2006 dokończył Pepe Murcia.

Sezon 2006/2007

Kolejnym trenerem „Los Rojiblancos” został latem 2006 Javier Aguirre, który wraz z Osasuną Pampeluna zajął 4. lokatę w La Liga, najwyższą w historii tego klubu. Na Estadio Vicente Calderón sprowadził on między innymi Portugalczyków Maniche i Costinhę, a także argentyńskiego napastnika Sergio Agüero. W 2007 roku Atlético było siódme w lidze.

Sezon 2007/2008

Latem przed sezonem odszedł czołowy strzelec drużyny Fernando Torres. Za 20 milionów funtów trafił on do angielskiego Liverpoolu[36]. Na jego miejsce Aguirre sprowadził za 21 milionów euro byłego króla strzelców hiszpańskiej ligi, Diego Forlána z Villarrealu[37], a także Simão Sabrosę za 20 milionów euro z Benfiki[38] i José Antonio Reyesa za 12 z Arsenalu[39]. W 2008 roku Aguirre poprzez 4 miejsce zakwalifikował Atlético do eliminacji do Ligi Mistrzów oraz dotarł do 1/16 finału Pucharu UEFA, z którego „Los Colchoneros” odpadli po meczach z Boltonem Wanderers[40].

Sezon 2008/2009

Jesienią Atlético wystąpiło w fazie grupowej LM i w swojej grupie zajęło drugie miejsce za Liverpoolem, a przed Olympique Marsylia oraz PSV Eindhoven. Era Aguirre zakończyła się w pierwszych dniach lutego 2009 roku. Po słabych wynikach zarząd rozwiązał z nim kontrakt. Jego następcą został Abel Resino[41]. W marcu 2009 roku klub odpadł z Ligi Mistrzów po porażce w 1/8 finału z FC Porto[42].

Sezon 2009/2010

Drużyna prowadzona przez nowego trenera Quique Floresa zajęła trzecie miejsce w fazie grupowej Ligi Mistrzów 2009/2010, wyprzedzona przez FC Porto i Chelsea, dające prawo gry w Lidze Europy. Klub wygrał półfinał tych rozgrywek z Liverpoolem dzięki bramce Diego Forlána w dogrywce. W finale o puchar 12 maja 2010 w Hamburgu Atlético po dwóch golach Forlána pokonało 2–1 angielski Fulham F.C., zdobywając pierwszy europejski puchar od 1962 roku. W tym samym sezonie dotarło też do finału Pucharu Króla rozegranego w Barcelonie, 19 maja 2010 przegrywając jednak 2:0 kosztem Sevilli.

Sezon 2010/2011

27 sierpnia 2010 drużyna wygrała Superpuchar Europy UEFA, zwyciężając w Monako 2:0 po golach Reyesa i Agüero z Interem Mediolan. Flores odszedł z klubu po sezonie 2010/2011, w którym jego zespół odpadł z Ligi Europy po fazie grupowej, a w lidze zajął siódme miejsce, kwalifikujące jednak do gry w Europie.

2011– Era Diego Simeone

Sezon 2011/2012

27 grudnia 2011 trenerem Atlético został Argentyńczyk Diego Simeone, który jeszcze w 2005 grał dla klubu, zastępując Hiszpana Manzano. W letnim okienku transferowym poprzedzający sezon 2011/12 roku klub opuścili Sergio Agüero oraz Diego Forlán. Ponadto w styczniu tego samego roku do Málagi przeniósł się Ignacio Camacho. 9 maja 2012 roku Madryt ponownie wygrał Ligę Europejską, w finale sezonu 2011/2012 w Bukareszcie pokonując Athletic Bilbao. Dwie bramki w zakończonym 3:0 spotkaniu strzelił sprowadzony na początku sezonu z Porto za 40 milionów euro Kolumbijczyk Radamel Falcao, który był też najskuteczniejszym strzelcem całej edycji.

Sezon 2012/2013

31 sierpnia 2012 klub zdobył Superpuchar UEFA, pokonując na Stade Louis II w Monako Chelsea F.C. 4:1. Trzy trafienia zaliczył Falcao. Obrońcy trofeum odpadli z Ligi Europy 2012/2013 w 1/16 finału z Rubinem Kazań, przegrywając dwumecz 2:1. Klub lepiej zaprezentował się w sezonie ligowym 2012/2013 i od 3. do 26. kolejki zajmował drugą pozycję w tabeli, sezon kończąc na trzecim miejscu za FC Barceloną i Realem. Czerwono-biali stracili w lidze tylko 31 goli, a 21-letni Thibaut Courtois odebrał Trofeo Zamora[43], wyprzedając Víctora Valdésa, który wygrywał od czterech lat. 17 maja 2013 Atlético wygrało z Realem Madryt finał Pucharu Króla 2012/2013 po dogrywce 2:1 (po golach Costy w 35 minucie – król strzelców tych rozgrywek z 8 trafieniami i Mirandy w 98 minucie) na Estadio Santiago Bernabéu, zdobywając swój 10. puchar krajowy, kończąc serię 14 lat bez zwycięstwa nad „Królewskimi”.

Sezon 2013/2014

W lipcu 2013 roku szeregi klubu opuścił Radamel Falcao, który za 60 mln euro przeniósł się do AS Monaco. Na jego miejsce sprowadzono Davida Villę z FC Barcelony. Ponadto klub pozyskał Brazylijczyka Léo Baptistão, Francuza Josuhe Guilavoguiego oraz Belga Tobiego Alderweirelda. W sierpniu 2013 roku zespół został pokonany w superpucharze Hiszpanii przez FC Barcelonę. W dwumeczu padł remis 1:1 po golach Villi i Neymara, a o porażce zdecydowała reguła goli na wyjeździe. Obrońcy Copa del Rey po wyeliminowaniu Valencii i Athleticu Bilbao w półfinale Pucharu spotkali się z Realem Madryt, prowadzonym przez nowego trenera Carlo Ancelottiego, ulegając 5:0.

Sezon ligowy 2013/2014 był najlepszy od 1996 roku. Po ośmiu kolejnych zwycięstwach, w tym kluczowym wyjazdowym 0:1 nad Realem Madryt 28 września 2013 po golu Diego Costy – pierwszy wygrana w lidze od 14 lat, zespół przegrał z Espanyolem w Barcelonie. Od 10. do 22. kolejki gracze Simeone utrzymali serię 13 meczów bez porażki, remisując tylko trzy razy w tym 0:0 na Vicente Calderón z Barceloną. Klub utrzymał dzięki temu 2. miejsce i w 22. kolejce został liderem. Po dwóch wyjazdowym porażkach z Almeríą i Osasuną Rojiblancos osunęli się na 3. pozycję. 2 marca 2014 Club Atlético zremisowało 2:2 z Realem zapewniając sobie dodatni bilans bezpośredni. Od tego meczu Simeone wygrał dziewięć kolejnych spotkań, tracąc tylko jednego gola i wykorzystując potknięcia faworytów od 29. kolejki został liderem tabeli Primera División. Pomimo porażki z 2:0 z Levante i remisu u siebie 1:1 z Málagą w dwóch następnych spotkaniach klub zachował trzy punkty przewagi nad drugą Barceloną, która tak samo jak Real nie wygrała żadnego z dwóch kolejnych meczów. W tym układzie w ostatniej kolejce na Camp Nou Katalończycy musieli wygrać w bezpośrednim starciu, aby zdobyć mistrzostwo. 17 maja 2014 w decydującym spotkaniu FC Barcelona zdobyła prowadzenie, ale dzięki bramce Diego Godína Atlético zremisowało 1:1 i zdobyło swój 10. tytuł mistrzowski z dorobkiem 90 punktów. W ten sposób Diego Simeone w kolejnym roku pracy skompletował dla Madrytu drugą z rzędu la Décimę, czyli dziesiąty tytuł[44]. Był to pierwszy tytuł czerwono-białych od osiemnastu lat, pierwszy od 10 lat tytuł dla klubu spoza wielkiej dwójki hiszpańskiej ligi, a 90 punktów to więcej niż jakikolwiek inny klub zdobył w historii z wyjątkiem Realu Madryt i FC Barcelony. Pomimo zdobycia tylko 77 goli w 38 kolejkach, w aż 20 spotkaniach klub zachował czyste konto bramkowe, w całej edycji tracąc tylko 26 goli.

W Lidze Mistrzów Atlético z łatwością wygrało swoją grupę G z FC Porto, Zenitem i Austrią Wiedeń, wygrywając pięć i remisując jeden mecz. W 1/8 fazy pucharowej z A.C. Milanem udało się wygrać oba spotkania 0:1 i 4:1, a trzy razy trafiał Diego Costa. W ćwierćfinale z Barceloną 1 kwietnia na Camp Nou padł remis 1–1 po golu Diego, by w rewanżu 9 kwietnia wygrać 1:0 po golu Koke. W pierwszym spotkaniu półfinałowym 22 kwietnia w Madrycie z londyńską Chelsea Mourinho padł bezbramkowy remis. 30 kwietnia na Stamford Bridge Atlético wygrało 3:1 i po 40 latach od finału Pucharu Europy z Bayernem Monachium w 1974 roku awansowało do swojego pierwszego finału Ligi Mistrzów w Lizbonie, by zmierzyć się w El Derbi madrileño z Real Madrid CF. Atlético było jedynym klubem tej edycji UEFA Champions League, który aż do finału nie przegrał spotkania. W finale LM 24 maja 2014 na Estádio da Luz w Lizbonie piłkarze Simeone od 36. minuty po strzale Godina prowadzili 1:0. Dopiero w 93. minucie Real zdołał wyrównać. Ostatecznie Atlético przegrało mecz 1:4, tracąc aż trzy bramki w ostatnich 10 minutach dogrywki[45].

Finał Ligi Mistrzów

24 maja 2014
20:45 CET
Real Madryt 4:1 (Dogr.)
(0:1)
Atlético Madryt Estádio da Luz, Lizbona  
Ramos  90+3'
Bale  110'
Marcelo  118'
Ronaldo  120'
Raport  36' Godín Widzów: 60 976
Sędzia: Björn Kuipers

Sezon 2014/2015

Latem 2014 roku zespół opuściło wielu czołowych graczy, m.in. Diego Costa, Filipe Luís, Diego czy Adrián. Do Chelsea po zakończeniu wypożyczenia powrócił Thibaut Courtois, zaś z Danielem Aranzubią nie przedłużono wygasającego kontraktu. Na ich miejsce sprowadzono między innymi francuskiego skrzydłowego Antoine Griezmanna, chorwackiego snajpera Mario Mandžukicia, a także słoweńskiego bramkarza Jana Oblaka, który walczyć o miejsce między słupkami miał z doświadczonym hiszpańskim golkiperem pozyskanym z Getafe Miguelem Moyą. Na lewej obronie rywalizować między sobą mieli Argentyńczyk Cristian Ansaldi oraz Brazylijczyk Guilherme Siqueira, zaś prawą stronę defensywy wzmocnił Jesús Gámez. Oprócz tego do klubu sprowadzono młodziutki talent z Ameryki. Mowa o meksykańskim napastniku Raúlu Jiménezie. Decyzją trenera na wypożyczenie odeszli m.in. Javier Manquillo[46], Josuha Guilavogui, Léo Baptistão czy Óliver Torres.

Mimo tak wielkiej przebudowy klubu zespół zdobył swoje pierwsze trofeum już w sierpniu pokonując swojego odwiecznego rywala. 19 sierpnia drużyna Atlético zremisowała z Realem Madryt 1:1 w pierwszym meczu o Superpuchar Hiszpanii[47]. 22 sierpnia 2014 na własnym stadionie piłkarze trenera Simeone wygrali w rewanżu 1:0 po bramce pozyskanego Mario Mandžukicia w drugiej minucie spotkania[48]. W wyniku derbowego dwumeczu „Los Colchoneros” zdobyli trofeum po 29 latach przerwy.

Pierwszy mecz w Primera División odbył się bez Simeone na ławce trenerskiej. Nieobecność Argentyńczyka była spowodowana jego zachowaniem podczas rewanżowego meczu w Superpucharze Hiszpanii. Trener musiał pauzować przez osiem meczów i zapłacić grzywnę w wysokości 4800 euro[49]. Drużyna „Los Colchoneros” prowadzona przez asystenta zremisowała bezbramkowo na wyjeździe z Rayo Vallecano[50].

Tuż przed zakończeniem okienka transferowego ogłoszono ostatni letni transfer Atlético. Hiszpański zespół wzmocnił włoski snajper Alessio Cerci, który podpisał trzyletni kontrakt. Torino otrzymało za niego 16 mln euro, zaś kolejne 3 miliony mogły zostać przelane w ramach bonusów i dodatków[51].

Rundę jesienną w Lidze Mistrzów Atlético zakończyło na 1 miejscu w grupie A. Rywalem w 1/8 finału LM klubu z Madrytu został Bayer Leverkusen[52]. Na koniec 2014 roku Atlético zajmowało 3 miejsce w lidze hiszpańskiej (po zwycięstwie 4:1 z Athletic Bilbao)[53].

5 stycznia 2015 roku na Vicente Calderon powrócił po ośmiu latach Fernando Torres, który przeszedł z AC Milan[54]. Na jego prezentację przyszło 45 tysięcy kibiców[55]. 15 stycznia Torres strzelił 2 bramki w rewanżowym meczu 1/8 finału Pucharu Króla z Realem Madryt, który zakończył się wynikiem 2:2[56]. Atlético awansowało do ćwierćfinału, gdyż w pierwszym meczu padł wynik 2:0 dla Atlético[57]. W ćwierćfinale klub z Vincente Calderon odpadł po dwumeczu z FC Barceloną (0:1 i 2:3)[58]. 25 stycznia chiński miliarder Wang Jianlin nabył 20% akcji Atlético[59].

W 1/8 finału Ligi Mistrzów klub z Madrytu przegrał w pierwszym meczu z Bayerem Leverkusen 0:1[60], ale awansował dzięki zwycięstwie 1:0 u siebie (po golu Mario Suáreza) i zwycięstwie 3:2 w rzutach karnych[61]. 20 marca 2015 roku Atlético trafiło na Real Madryt w losowaniu ćwierćfinałów LM[62]. Do półfinału awansował Real, który zwyciężył w dwumeczu 1:0 po golu Javiera Hernándeza w 88 minucie meczu rewanżowego na Estadio Santiago Bernabéu.

W Primera División klub spadł 14 marca na czwarte miejsce po 3 remisach z Sevillą (0:0), Valencią (1:1) i Espanyolem (0:0). Jednakże 4 kwietnia Rojiblancos powrócili na podium po zwycięstwie 2:0 z Cordobą i bezbramkowym remisie Valencii z Villarealem. Ostatecznie Atlético zakończyło sezon na 3 miejscu w Primera División, z 16 punktami straty do pierwszej Barcelony. Miejsce to zapewniło klubowi występ w przyszłym sezonie Ligi Mistrzów.

El Derbi Madrileño

 Osobny artykuł: El Derbi Madrileño.

Zarówno Real Madryt jak i Atlético Madryt różnią się pod wieloma względami, w tym także w aspekcie politycznym czy kibicowskim. Na początku istnienia obu klubów zarysował się wyraźny podział pomiędzy kibicami obu klubów. Szefostwo Realu podniosło ceny biletów, w związku z tym na mecze „Królewskich” przychodzili jedynie bogaci mieszkańcy Madrytu, czyli burżuazja i bogaci mieszczanie. Natomiast publiczność rywala Realu stanowiła w głównej mierze biedniejsza część miasta, jak robotnicy czy proletariat. Pierwsi często utożsamiali się z poglądami prawicowymi, drudzy – z lewicą. Róźnice widać także w przypadku stadionów obu klubów. Stadion Realu Estadio Santiago Bernabéu został wybudowany przy arystokratycznej ulicy Castellana, podczas gdy stadion Atlético Estadio Vicente Calderón powstał przy browarze nad rzeką Manzanares.

Początkowo Atlético było ulubionym zespołem reżimu generała Francisco Franco, zwłaszcza w okresie, gdy klub otrzymywał dotacje z Hiszpańskich Sił Powietrznych. Sytuacja zmieniła się w latach 50., gdy reżim z czasem zaczął popierać „Królewskich” z Madrytu. Zespół otrzymał wsparcie rządu także w początkowych czasach po utworzeniu Pucharu Europy, gdy pięciokrotnie zdobywał to trofeum. Z tej też okazji kibice Atlético utworzyli przyśpiewkę ze słowami „Real Madrid, Real Madrid, el equipo del gobierno, la verguenza del país” („Real Madryt, Real Madryt, drużyna rządu, wstyd dla kraju”).

Pierwsze w historii derby Madrytu rozegrano 2 grudnia 1903 roku i w meczu tym 1:0 zwyciężyło Atlético, grające wówczas pod nazwą Athletic. W tym samym roku rozegrano jeszcze dwa kolejne spotkania pomiędzy tymi drużynami. W pierwszym zwyciężył Real 2:0, w drugim Athletic 5:0. Natomiast pierwsze derby w rozgrywkach ligi hiszpańskiej odbyły się 24 lutego 1929 roku. Real wygrał 2:1, a gole w tym meczu zdobywali: dwukrotnie Ramón Triana dla Królewskich i Luis Marín Sabater dla Los Colchoneros[63].

W Lidze Mistrzów oba kluby po raz pierwszy spotkały się w półfinale Pucharu Europy 1958/1959. Wówczas konieczne było rozegranie trzech meczów (1:2, 1:0 i 1:2), a awans do finału wywalczyli Królewscy.

Atlético w latach 2002–2013 nie wygrało żadnego meczu ligowego z lokalnym rywalem, natomiast w trzech kolejnych sezonach nie przegrało żadnego meczu z "Królewskimi".

Statystyka

Pod uwagę wzięto tylko mecze ligowe, pucharowe i w europejskich pucharach. Bez meczów towarzyskich.

Rozgrywki Mecze Zw Realu Remis Zw Atlético Gole Realu Gole Atlético
Primera División 160 86 35 39 285 214
Puchar Króla 42 17 14 11 57 45
Superpuchar Hiszpanii 2 0 1 1 1 2
Puchar Ligi 4 1 1 2 7 7
Puchar Europy/Liga Mistrzów 9 5 2 2 14 7
Mistrzostwa Regionu 63 38 10 15 139 85
Łącznie 280 147 63 70 503 360

Stan na 30 września 2017

Sukcesy

Rozgrywki krajowe

mistrzostwo (10): 1939/40, 1940/41, 1949/50, 1950/51, 1965/66, 1969/70, 1972/73, 1976/77, 1995/96, 2013/14
wicemistrzostwo (8): 1943/44, 1957/58, 1960/61, 1962/63, 1964/65, 1973/74, 1984/85, 1990/91
III miejsce (16): 1941/42, 1944/45, 1946/47, 1947/48, 1961/62, 1970/71, 1975/76, 1978/79, 1980/81, 1982/83, 1987/88, 1991/92, 2012/13, 2014/15, 2015/16, 2016/17
zwycięstwo (10): 1959/60, 1960/61, 1964/65, 1971/72, 1975/76, 1984/85, 1990/91, 1991/92, 1995/96, 2012/2013
finał (9): 1920/21, 1925/26, 1955/56, 1963/64, 1974/75, 1986/87, 1998/99, 1999/2000, 2009/10
zwycięstwo (5): 1940, 1941, 1951, 1985, 2014
finał (5): 1950, 1991, 1992, 1996, 2013
mistrzostwo (1): 2001/02
wicemistrzostwo (2): 1932/33, 1933/34
wicemistrzostwo (2): 1983/84, 1984/85
mistrzostwo (4): 1920/21, 1924/25, 1927/28, 1939/40
wicemistrzostwo (13): 1908/09, 1912/13, 1913/14, 1916/17, 1917/18, 1919/20, 1921/22, 1922/23, 1925/26, 1926/27, 1928/29, 1930/31, 1933/34

Rozgrywki międzynarodowe

finał (3): 1973/74, 2013/2014, 2015/2016
półfinał (3): 1958/59, 1970/71, 2016/17
zwycięstwo (2): 2009/2010, 2011/2012
półfinał (2): 1997/1998, 1998/1999
zwycięstwo (2): 2010, 2012
zwycięstwo (1): 1961/62
finał (2): 1962/63, 1985/86
zwycięstwo (1): 2007
finał (1): 2004
zwycięstwo (1): 1974

Turnieje towarzyskie

mistrzostwo (18): 1974, 1975, 1976, 1980, 1983, 1985, 1986, 1989, 1990, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2000, 2003
wicemistrzostwo (7): 1978, 1982, 1984, 1987, 1988, 1991, 2002
mistrzostwo (8): 1968, 1976, 1977, 1978, 1991, 1995, 1997, 2003
wicemistrzostwo (3): 1956, 1988, 2010
III miejsce (2): 1989, 1993
mistrzostwo (6): 1966, 1972, 1991, 1993, 2002, 2011
wicemistrzostwo (2): 1976, 1985
III miejsce (4): 1981, 1990, 1994, 2010
mistrzostwo (6): 1956, 1965, 1973, 1985, 1986, 2009
mistrzostwo (1): 1991
mistrzostwo (1): 1941
mistrzostwo (1): 2004
mistrzostwo (1): 1983
wicemistrzostwo (1): 1965
wicemistrzostwo (1): 1967
wicemistrzostwo (1): 1998
wicemistrzostwo (2): 1987, 2005
III miejsce (2): 1950, 1951

Rekordy i statystyki

Uczestnictwo

Rekordy

Źródła:[68][69]

Najwięcej goli w barwach Atlético

Aktywni obecnie zawodnicy

Najwięcej występów w barwach Atlético

Zawodnik LI PU EU IN RAZEM
1 Luis Aragonés 121 22 27 0 170
2 Adrián Escudero 150 17 0 2 169
3 Paco Campos 120 25 0 1 146
4 José Eulogio Gárate 110 15 12 0 137
5 Joaquín Peiró 91 21 12 0 124
6 Fernando Torres 104 11 4 0 119
7 Adelardo 73 27 14 0 114
8 Enrique Collar 71 22 12 0 105
9 Sergio Agüero 74 7 20 0 101
10 Josep Juncosa 79 21 0 1 101
11 Rubén Cano 81 8 8 0 97
12 Diego Forlán 74 6 16 0 96
13 Manolo 76 9 8 1 94
14 Jorge Mendonça 58 10 20 0 88
15 Hugo Sánchez 54 13 1 14 82
16 Miguel 62 9 1 0 72
17 Radamel Falcao 52 2 16 0 70
18 Javier Irureta 48 16 3 1 68
19 Luis Cabrera 41 19 1 5 66
20 Diego Costa 43 10 11 0 64

Stan na 29 września 2017. Źródło:[70]

Zawodnik LI PU EU IN RAZEM
1 Adelardo 401 81 66 2 550
2 Tomás 367 64 32 20 483
3 Enrique Collar 339 80 49 0 468
4 Carlos Aguilera 365 41 44 5 455
5 Isacio Calleja 303 75 45 0 423
6 Juan Carlos Arteche 308 63 20 30 421
7 Gabi 268 34 67 4 373
8 Luis Aragonés 265 55 48 0 368
9 Fernando Torres 298 36 30 0 364
10 Quique 271 46 17 28 362
11 Alberto 277 45 34 2 358
12 Ruiz 263 44 21 29 357
13 Feliciano Rivilla 244 66 46 0 356
14 Rubio 248 46 14 25 333
15 Koke 226 33 68 4 331
16 Adrián Escudero 287 37 2 4 330
17 Raúl García 216 40 71 2 329
18 Toni Muñoz 251 40 32 4 327
19 José Eulogio Gárate 241 49 33 2 325
20 José Ufarte 247 39 36 0 322

Stan na 29 września 2017. Źródło:[71]

Rekordy transferowe

Rekordowe kupna

Rekordowe sprzedaże

Zawodnik Klub oddający Data Kwota
Radamel Falcao FC Porto 18 VIII 2011 40 mln €
Jackson Martínez FC Porto 15 VII 2015 35 mln €
Antoine Griezmann Real Sociedad 28 VII 2014 30 mln €
Stefan Savić Fiorentina 20 VII 2015 25 mln €
Nicolás Gaitán SL Benfica 16 VI 2016 25 mln €
Mario Mandžukić Bayern Monachium 10 VII 2014 22 mln €
Sergio Agüero Independiente 31 V 2006 21,7 mln €
Diego Forlán Villarreal 30 VI 2007 21 mln €
Simão Sabrosa SL Benfica 26 VII 2007 20 mln €
Yannick Carrasco AS Monaco 10 VII 2015 20 mln €
Luciano Vietto Villarreal 22 VI 2015 20 mln €
Jimmy Floyd Hasselbaink Leeds United lato 1999 16,7 mln €

Źródło:[72]

Zawodnik Klub pozyskujący Data Kwota
Radamel Falcao AS Monaco 31 V 2013 43 mln €
Jackson Martínez Guangzhou Evergrande 2 II 2016 42 mln €
Sergio Agüero Manchester City 27 VII 2011 40 mln €
Diego Costa Chelsea Londyn 1 VII 2014 38 mln €
Fernando Torres FC Liverpool 4 VII 2007 38 mln €
Arda Turan FC Barcelona 10 VII 2015 34 mln €
David de Gea Manchester United 29 VI 2011 25 mln €
Christian Vieri Lazio Rzym lato 1998 25 mln €
Jimmy Floyd Hasselbaink Chelsea Londyn V 2000 22,5 mln €
Filipe Luís Chelsea Londyn 16 VII 2014 20 mln €
Mario Mandžukić Juventus Turyn 22 VI 2015 19 mln €
José Mari AC Milan I 2000 19 mln €

Źródło:[73]

Obecny skład

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Atlético Madryt.

Stan na 11 sierpnia 2017

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Miguel Ángel Moyà
2 OB Diego Godín (2. kapitan)
3 OB Filipe Luís
5 PO Thomas Partey
6 PO Koke (3. kapitan)
7 NA Antoine Griezmann
8 PO Saúl Ñíguez
9 NA Fernando Torres
10 PO Yannick Carrasco
11 NA Ángel Correa
12 PO Augusto Fernández
Nr Poz. Piłkarz
13 BR Jan Oblak
14 PO Gabi (kapitan)
15 OB Stefan Savić
16 OB Šime Vrsaljko
17 NA Luciano Vietto
19 OB Lucas Hernández
20 OB Juanfran
21 NA Kévin Gameiro
22 PO Nicolás Gaitán
24 OB José Giménez
25 BR Axel Werner

Piłkarze na wypożyczeniu

Nr Poz. Piłkarz
NA Diogo Jota (w Wolverhampton Wanderers do 31 maja 2018)
PO Vitolo (w Las Palmas do 31 grudnia 2017)
BR André Moreira (w Braga do 30 czerwca 2018)
Nr Poz. Piłkarz
PO Bernard Mensah (w Kasımpaşa do 30 czerwca 2018)
PO Óliver Torres (w Porto do 31 grudnia 2017)
OB Emiliano Velázquez (w Rayo Vallecano do 30 czerwca 2018)

Osiągnięcia indywidualne piłkarzy Atlético

Gracze Atlético występujący na Mistrzostwach świata

Gracze Atlético występujący na Mistrzostwach Europy

Gracze Atlético występujący na Copa América

Piłkarze, którzy znaleźli się na liście FIFA 100 i grali w Atlético (w nawiasie lata gry)

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w finałowej piątce plebiscytu o Złotą Piłkę

Złota Piłka France Football

Złota Piłka FIFA

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w drużynie roku FIFPro World XI

Piłkarze grający w Atlético, znajdujący się w finałowej dziesiątce plebiscytu UEFA na najlepszego gracza Europy

Zwycięzcy plebiscytu World Soccer Magazine na Najlepszego Młodego Piłkarza grający w Atlético

Królowie strzelców ligi hiszpańskiej w barwach Atlético Madryt[74]

Zawodnik Sezon Gole Uwagi
Pruden 1940/1941 33 gole
José Eulogio Gárate 1968/1969 14 goli Tytuł dzieli z Amancio Amaro
Luis Aragonés 1969/1970 16 goli Tytuł dzieli z Amancio Amaro i José Eulogio Gárate
José Eulogio Gárate Tytuł dzieli z Amancio Amaro i Luisem Aragonésem
José Eulogio Gárate 1970/1971 17 goli
Hugo Sánchez 1984/1985 19 goli
Baltazar 1988/1989 35 goli
Manolo 1991/1992 27 goli
Christian Vieri 1997/1998 24 gole
Diego Forlán 2008/2009 32 gole Zdobył również Złoty But sezonu 2008/09

Zdobywcy Trofeo Zamora w barwach Atlético[75]

Zawodnik Sezon Gole Mecze Średnia
Fernando Tabales 1939/1940 29 21 1,38
Marcel Domingo 1948/1949 29 30 1,16
Miguel Reina 1976/1977 17 22 0,96
Abel Resino 1990/1991 17 33 0,51
José Francisco Molina 1995/1996 32 42 0,76
Thibaut Courtois 2012/2013 29 37 0,78
2013/2014 24 37 0,64
Jan Oblak 2015/2016 18 37 0,47[76]

Gracze miesiąca ligi hiszpańskiej

Trenerzy miesiąca ligi hiszpańskiej

Statystyki według sezonów

Sezon L Mj M Z R P G+ G- P Puchar Króla Europa[77] Uwagi Rank. Strzelec[78]
1908/09 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1909/10
1910/11
1911/12
1912/13 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1913/14 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1914/15
1915/16
1916/17 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1917/18 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1918/19
1919/20 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1920/21 Finał Mistrzostwo Regionu Centralnego
1921/22 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1922/23 Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1923/24
1924/25 1/2 finał Mistrzostwo Regionu Centralnego
1925/26 Finał Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1926/27 Faza grupowa (3 mj) Wicemistrzostwo Regionu Centralnego
1927/28 Faza grupowa (6 mj) Mistrzostwo Regionu Centralnego
1928/29 1D 6 18 8 2 8 43 41 18 1/4 finał Wicemistrzostwo Regionu Centralnego Cosme 15
1929/30 1D 10 18 5 2 11 32 50 12 1/16 finał Spadek do Segunda Division Marin 12
1930/31 2D 3 18 11 1 6 47 31 23 1/16 finał Wicemistrzostwo Regionu Centralnego brak danych
1931/32 2D 4 16 8 2 6 38 34 18 1/8 finał brak danych
1932/33 2D 2 18 10 4 4 40 35 24 1/8 finał brak danych
1933/34 2D 2 18 11 2 5 45 28 24 1/16 finał Wicemistrzostwo Regionu Centralnego brak danych
Awans do Primera División
1934/35 1D 7 22 8 5 9 40 45 21 1/4 finał Elícegui 20
1935/36 1D 11 22 6 3 13 34 50 15 1/16 finał Spadek do Segunda Division[79] Elícegui 11
1936/37
1937/38
1938/39
1939/40 1D 1 22 14 1 7 43 29 29 Mistrzostwo Regionu Centralnego Enrique 11
Fernando Tabales wygrał Trofeo Zamora
1940/41 1D 1 22 13 7 2 70 36 33 1/4 finał Zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii Pruden 33
Pruden wygrał Trofeo Pichichi z 33 golami
1941/42 1D 3 18 14 5 7 50 44 33 1/4 finał Zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii P. Campos 20
1942/43 1D 8 26 11 5 10 54 44 27 1/4 finał Mariano 16
1943/44 1D 2 26 15 4 7 66 49 34 1/2 finał F. Campos 17
1944/45 1D 3 26 13 5 8 46 41 31 1/4 finał F. Campos 12
1945/46 1D 7 26 10 6 10 50 48 26 1/4 finał Juncosa 10
1946/47 1D 3 26 13 6 7 58 44 32 1/8 finał F. Campos 14
1947/48 1D 3 26 13 7 6 73 45 33 1/4 finał Vidal 19
1948/49 1D 4 26 15 4 7 54 32 34 1/4 finał Marcel Domingo wygrał Trofeo Zamora Escudero 17
1949/50 1D 1 26 15 3 8 71 51 33 1/4 finał Mújica 12
1950/51 1D 1 30 17 6 7 87 50 40 1/4 finał Finał Superpucharu Hiszpanii Escudero 19
1951/52 1D 4 30 16 5 9 80 57 37 1/8 finał Zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii Juncosa 16
1952/53 1D 8 30 13 4 13 65 70 30 1/2 finał Escudero 21
1953/54 1D 9 30 11 7 12 57 47 29 1/8 finał Escudero 16
1954/55 1D 8 30 11 7 12 59 64 29 1/8 finał Escudero 11
1955/56 1D 5 30 14 5 11 75 49 33 Finał Escudero 21
1956/57 1D 5 30 15 4 11 65 54 34 Peiró 13
1957/58 1D 2 30 16 10 4 78 43 42 1/8 finał Peiró 17
1958/59 1D 5 30 13 6 11 58 48 32 1/4 finał PE 1/2 finał Vavá 16
1959/60 1D 5 30 15 3 12 59 40 33 Zwycięstwo 22[80] Peiró 17
1960/61 1D 2 30 17 6 7 57 35 40 Zwycięstwo 32[81] Peiró 12
1961/62 1D 3 30 15 6 9 50 36 36 1/16 finał PZP Zwycięstwo 10[82] Jones 13
1962/63 1D 2 30 14 9 7 61 36 37 1/4 finał PZP Finał 5[83] Adelardo 10
1963/64 1D 7 30 10 9 11 37 34 29 Finał PMT 1/8 finał 13[84] Collar 7
1964/65 1D 2 30 20 3 7 58 27 43 Zwycięstwo PMT 1/2 finał 7[85] Aragonés 19
1965/66 1D 1 30 18 8 4 54 20 44 1/4 finał PZP 1/4 finał 2[86] Aragonés 18
1966/67 1D 4 30 14 7 9 57 30 35 1/4 finał PE 1/8 finał 3[87] Aragonés 11
1967/68 1D 6 30 12 9 9 38 32 33 1/2 finał PMT 1/8 finał 7[88] Aragonés 16
1968/69 1D 6 30 10 10 10 40 37 30 1/4 finał PMT 1/16 finał Gárate wygrał Trofeo Pichichi z 14 golami 2[89] Gárate 14
1969/70 1D 1 30 18 6 6 53 22 42 1/2 finał Gárate i Aragonés wygrali Trofeo Pichichi z 16 golami 13[90] Aragonés 16
1970/71 1D 3 30 17 8 5 51 20 42 1/2 finał PE 1/2 finał Gárate wygrał Trofeo Pichichi z 17 golami 15[91] Gárate 17
1971/72 1D 4 34 14 11 9 45 28 39 Zwycięstwo PU 1/32 finał 24[92] Aragonés 11
1972/73 1D 1 34 20 8 6 49 28 48 1/16 finał PZP 1/8 finał 28[93] Aragonés 16
1973/74 1D 2 34 11 13 10 46 34 35 1/2 finał PE Finał 24[94] Gárate 11
1974/75 1D 6 34 11 13 10 46 34 35 Finał PU 1/16 finał Zwycięstwo w Pucharze Interkontynentalnym 10[95] Gárate 17
1975/76 1D 3 34 18 6 10 60 38 42 Zwycięstwo PZP 1/8 finał 16[96] Leivinha 18
1976/77 1D 1 34 19 8 7 62 33 46 1/8 finał PZP 1/2 finał Miguel Reina wygrał Trofeo Zamora 6[97] Cano 20
1977/78 1D 6 34 16 4 14 61 52 36 1/4 finał PE 1/4 finał 7[98] Cano 21
1978/79 1D 3 34 14 13 7 55 37 41 1/32 finał 30[99] Cano 19
1979/80 1D 13 34 10 11 13 38 44 31 1/2 finał PU 1/32 finał 48[100] Cano 11
1980/81 1D 3 34 16 10 8 46 39 42 1/8 finał 75[101] Cano 10
1981/82 1D 8 34 15 4 15 38 37 34 1/4 finał PU 1/32 finał 87[102] Sánchez 8
1982/83 1D 3 34 20 6 8 56 38 46 1/32 finał 151[103] Sánchez 15
1983/84 1D 4 34 17 8 9 53 47 42 1/8 finał PU 1/8 finał Finał Pucharu Ligi hiszpańskiej 91[104] Sánchez 12
1984/85 1D 2 34 16 11 7 51 28 43 Zwycięstwo PU 1/32 finał Zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii 94[105] Sánchez 19
Finał Pucharu Ligi hiszpańskiej
Sánchez wygrał Trofeo Pichichi z 19 golami
1985/86 1D 5 34 17 8 9 53 38 42 1/4 finał PZP Finał 43[106] Da Silva 13
1986/87 1D 7 34 13 9 12 37 40 35 Finał PU 1/16 finał 45[107] Salinas 15
1987/88 1D 3 38 19 10 9 60 38 48 1/4 finał 45[108] Salinas 16
1988/89 1D 4 38 19 8 11 69 45 46 1/2 finał PU 1/32 finał Baltazar wygrał Trofeo Pichichi z 35 golami 41[109] Baltazar 35
1989/90 1D 4 38 20 10 8 55 35 50 1/8 finał PU 1/32 finał 26[110] Baltazar 18
1990/91 1D 2 38 17 13 8 52 28 47 Zwycięstwo PU 1/32 finał Abel Resino wygrał Trofeo Zamora 39[111] Manolo 16
1991/92 1D 3 38 24 5 9 67 35 53 Zwycięstwo PZP 1/4 finał Finał Superpucharu Hiszpanii 26[112] Manolo 27
Manolo wygrał Trofeo Pichichi z 27 golami
1992/93 1D 6 38 16 11 11 52 42 43 1/8 finał PZP 1/2 finał Finał Superpucharu Hiszpanii 8[113] García 17
1993/94 1D 12 38 13 9 16 54 54 35 1/8 finał PU 1/16 finał 11[114] García 11
1994/95 1D 14 38 13 9 16 56 54 35 1/4 finał 19[115] Kiko 9
1995/96 1D 1 42 26 9 7 75 32 87 Zwycięstwo Pierwszy dublet w historii klubu 31[116] Penew 16
José Francisco Molina wygrał Trofeo Zamora
1996/97 1D 5 42 20 11 11 76 64 71 1/4 finał LM 1/4 finał Finał Superpucharu Hiszpanii 33[117] Esnáider 16
1997/98 1D 7 38 16 12 10 79 56 60 1/8 finał PU 1/2 finał Vieri wygrał Trofeo Pichichi z 24 golami 35[118] Vieri 24
1998/99 1D 13 38 12 10 16 54 50 46 Finał PU 1/2 finał 12[119] Mari 9
1999/00 1D 19 38 9 11 18 48 64 38 Finał PU 1/8 finał Spadek do Segunda Division 7[120] Hasselbaink 24
2000/01 2D 4 42 21 11 10 59 39 74 1/2 finał 9[121] Salva 21
2001/02 2D 1 42 23 10 9 68 44 79 1/32 finał Awans do Primera División 18[122] Alonso 22
2002/03 1D 11 38 12 11 15 51 56 47 1/4 finał 27[123] Torres 13
2003/04 1D 7 38 15 10 13 51 53 55 1/4 finał -[124] Torres 19
2004/05 1D 11 38 13 11 14 40 34 50 1/2 finał -[125] Torres 16
2005/06 1D 10 38 13 13 12 45 37 52 1/8 finał -[126] Torres 13
2006/07 1D 7 38 17 9 12 46 39 60 1/8 finał -[127] Torres 14
2007/08 1D 4 38 19 7 12 66 47 64 1/8 finał PU 1/16 finał 67[128] Agüero 19
2008/09 1D 4 38 20 7 11 80 57 67 1/8 finał LM 1/8 finał Forlán wygrał Pichichi i Złoty But z 32 golami 45[129] Forlán 32
2009/10 1D 9 38 13 8 17 57 61 47 Finał LM F. grupowa 23[130] Forlán 18
LE Zwycięstwo
2010/11 1D 7 38 17 7 14 62 53 58 1/4 finał LE F. grupowa Zwycięstwo w Superpucharze Europy 23[131] Agüero 20
2011/12 1D 5 38 15 11 12 53 46 56 1/16 finał LE Zwycięstwo 12 zwycięstw z rzędu w Europie 8[132] Falcao 24
2012/13 1D 3 38 23 7 8 65 31 76 Zwycięstwo LE 1/16 finał Zwycięstwo w Superpucharze Europy 11[133] Falcao 28
Thibaut Courtois wygrał Trofeo Zamora
2013/14 1D 1 38 28 6 4 77 26 90 1/2 finał LM Finał Finał Superpucharu Hiszpanii 7[134] Costa 27
Thibaut Courtois wygrał Trofeo Zamora
2014/15 1D 3 38 23 9 6 67 29 78 1/4 finał LM 1/4 finał Zwycięstwo w Superpucharze Hiszpanii 5[135] Griezmann 22
2015/16 1D 3 38 28 4 6 63 18 88 1/4 finał LM Finał Jan Oblak wygrał Trofeo Zamora 4[136] Griezmann 22

Trenerzy klubu

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Frederick Pentland
1928
1929
2.
Ángel Romo
1929
1930
3.
Rudolf Jeny
1930
1933
4.
Frederick Pentland
1933
1936
5.
Martín Marculeta
1936
1936
6.
Josep Samitier
1936
1936
7.
Ricardo Zamora
1939
1940
8.
Ramón Lafuente
1940
1940
9.
Ricardo Zamora
1940
1946
10.
Vidal
1946
1948
11.
Lino Taioli
1948
1949
12.
Helenio Herrera
1949
1953
13.
Colón
1953
1953
14.
Benito Díaz
1953
1954
15.
Jacinto Quincoces
1954
1955
16.
Antonio Barrios
1955
1957
17.
Ferdinand Daučík
1957
1960
18.
José Villalonga
1960
1962
19.
Rafael García Tinte
1961
1963
20.
Adrian Escudero
1963
1963
21.
Sabino Barinaga
1963
1964
22.
Otto Bumbel
1964
1965
23.
Domènec Balmanya
1965
1966
24.
Otto Glória
1966
1968
25.
Miguel
1968
1969
26.
Marcel Domingo
1969
1971
27.
Max Merkel
1972
1973
28.
Juan Carlos Lorenzo
1973
1974
29.
Luis Aragonés
1974
1978
30.
Héctor Núñez
1978
1978
31.
Luis Aragonés
1978
1978
32.
Ferenc Szusza
1978
1979
33.
Luis Aragonés
1979
1980
34.
Martínez Jayo
1980
1980
35.
Marcel Domingo
1980
1980
36.
José Luis García Traid
1980
1981
37.
Luis Cid Carriega
1981
1981
38.
José Luis García Traid
1981
1982
39.
Luis Aragonés
1982
1986
40.
Vicente Miera
1986
1986
41.
Martínez Jayo
1986
1987
42.
Luis Aragonés
1987
1987
43.
César Luis Menotti
1987
1988
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
44.
José Armando Ufarte
1988
1988
45.
Antonio Briones
1988
1988
46.
José María Maguregui
1988
1988
47.
Antonio Briones
1988
1988
48.
Ron Atkinson
1988
1989
49.
Collin Addison
1989
1989
50.
Antonio Briones
1989
1989
51.
Javier Clemente
1989
1990
52.
Antonio Briones
1990
1990
53.
Joaquín Peiró
1990
1990
54.
Tomislav Ivić
1990
1991
55.
Luis Aragonés
1991
1993
56.
Ramón Heredia
1993
1993
57.
Jair Pereira
1993
1993
58.
Ramón Heredia
1993
1993
59.
Emilio Cruz
1993
1993
60.
José Luis Romero
1993
1994
61.
Santos Ovejero
1994
1994
62.
Jorge D'Alessandro
1994
1994
63.
Francisco Maturana
1994
1994
64.
Jorge D'Alessandro
1994
1995
65.
Alfio Basile
1995
1995
66.
Carlos Sánchez Aguiar
1995
1995
67.
Radomir Antić
1995
1998
68.
Arrigo Sacchi
1998
1999
69.
Carlos Sánchez Aguiar
1999
1999
70.
Radomir Antić
1999
1999
71.
Claudio Ranieri
1999
2000
72.
Radomir Antić
2000
2000
73.
Fernando Zambrano
2000
2001
74.
Marcos Alonso Peña
2001
2001
75.
García Cantarero
2001
2001
76.
Luis Aragonés
2001
2003
77.
Gregorio Manzano
2003
2004
78.
César Ferrando
2004
2005
79.
Carlos Bianchi
2005
2005
80.
Pepe Murcia
2005
2006
81.
Javier Aguirre
2006
2009
82.
Abel Resino
2009
2009
83.
Quique Flores
2009
2011
84.
Gregorio Manzano
2011
2011
85.
Diego Simeone
2011
urzęduje

Prezesi klubu

Chronologiczny spis prezesów Atlético Madryt od czasu istnienia klubu[137].

Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Enrique Allende
1903
1903
2.
Eduardo de Acha
1903
1907
3.
Ricardo de Gondra
1907
1909
4.
Ramón de Cárdenas
1909
1912
5.
Julián Ruete
1912
1919
6.
Álvaro de Aguilar
1919
1920
7.
Julián Ruete
1920
1923
8.
Juan de Estefanía
1923
1926
9.
Luciano Urquijo
1926
1931
10.
Rafael González
1931
1935
11.
José L. del Valle
1935
1936
12.
José María Fernández
1936
1939
13.
Francisco Vives
1939
1939
14.
Luis Navarro
1939
1941
15.
Manuel Gallego
1941
1945
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
16.
Juan Touzón
1946
1947
17.
Cesáreo Galindez
1947
1952
18.
Marqués de la Florida
1952
1955
19.
Juan Suevos
1955
1955
20.
Javier Barroso
1955
1964
21.
Vicente Calderón
1964
1980
22.
Ricardo Irezábal
1980
1980
23.
Alfonso Cabeza
1980
1982
24.
Antonio del Hoyo
1982
1982
25.
Agustín Cotorruelo
1982
1982
26.
Vicente Calderón
1982
1987
27.
Francisco Castedo
1987
1987
28.
Jesús Gil
1987
2003
29.
Enrique Cerezo
2003
urzęduje

Obecne władze

Obecne władze drużyny Atlético Madryt[138] :

Rola Imię i nazwisko
Prezes Enrique Cerezo Torres
Generalny Menedżer Miguel Ángel Gil Marín
Sekretarz Pablo Jiménez de Parga Maseda
Dyrektor ds. sportowych Jesús García Pitarch
Dyrektor ds. public relations Emilio Gutíerrez
Dyrektor ds. finansów Mario Aragón
Dyrektor ds. marketingu i sprzedaży Guillermo Moraleda
Członkowie Rady Jesús Gil Marín
Óscar Gil Marín
Myriam Gil Marín
Severiano Gil y Gil
Miguel Pérez Cano
Lázaro Albarracín Martínez
Fernando García Abásolo
Antonio Alonso Sanz
Manuel Herrero Porta
Mario Rodríguez Valderas

Stadion

Stadiony przed Vicente Calderón

Stadiony na których Atlético rozgrywało mecze domowe:

Estadio Vicente Calderón (od 1966)

 Osobny artykuł: Estadio Vicente Calderón.

Do 15 września 2017 roku swoje domowe mecze zespół Atlético rozgrywał na stadionie Estadio Vicente Calderón (od 1966 roku), nazwanego od imienia prezydenta klubu, Vicente Calderóna. Do 14 lipca 1971 znany był jako Estadio Manzanares od rzeki Manzanares, nad którą góruje. Podczas Mistrzostw Świata w 1982 roku jego pojemność wynosiła 65 695 miejsc dla kibiców, a obecnie liczy 54 851 widzów. Stadion zajmuje 112 miejsce w rankingu największych stadionów piłkarskich świata. W 2003 roku UEFA przyznała stadionowi 5 gwiazdek w swojej klasyfikacji stadionów. Obiekt składa się z czterech trybun, jednak tylko główna trybuna jest zadaszona. Pod nią też znajdują się szatnie oraz inne pomieszczenia użytkowe. Dodatkowo pod nią przebiega autostrada M-30[139].

W lipcu 2007 roku władze Atlético podpisały porozumienie z władzami Madrytu o sprzedaży ziemi, na którym wybudowany jest Estadio Vicente Calderón, a drużyna 16 września 2017 roku rozegrała pierwszy mecz na nowym Stadionie Wanda Metropolitano[140].

Kibice

W Madrycie kibice podzieleni są pomiędzy Real i Atlético. Największą zorganizowaną grupą na Estadio Vicente Calderón jest, powstała w 1982 roku, Frente Atlético, która odpowiada za oprawy stadionowe i uznawana jest za grupę prawicową. Liczy obecnie około 1500 członków[141]. Największymi rywalami kibiców Atlético są fani Realu, Barcelony oraz Athletic Bilbao. Przyjaźnią się za to z kibicami polskiego Ruchu Chorzów, wspierając się wzajemnie na meczach w Polsce i Hiszpanii[142]. Tradycyjnie kibice Atlético świętują sukcesy pod Fuente de Neptuno – Fontanną Neptuna w Madrycie[143]. Maskotką klubu jest Indi – szop ubrany w strój sportowy Atlético z indiańskim pióropuszem na głowie[144].

Stroje

Obecne stroje drużyny Atlético, to koszulki w czerwono-białe pasy, noszone podczas meczów domowych, a także czarne koszulki podczas spotkań wyjazdowych. Od 2001 roku stroje wyrabia firma Nike. Głównym sponsorem na koszulkach jest południowokoreański producent samochodów Kia Motors[145]. Na strojach widnieją także loga kanału telewizyjnego AXN oraz japońskiego producenta sprzętu elektronicznego Kyocery. Przed Kia Motors zespół Atlético był sponsorowany przez amerykańską wytwórnię filmową Columbia Pictures. Gdy na ekrany kin wchodził film wyprodukowany przez Columbia Pictures, na koszulkach Atlético pojawiała się jego reklama.

Sponsorzy techniczni

Główni sponsorzy

Hymn

Atleti, Atleti, Atlético de Madrid,
Atleti, Atleti, Atlético de Madrid,
Jugando, ganando, peleas como el mejor,
porque siempre la afición,
se estremece con pasión,
cuando quedas entre todos campeón,
y se ve frente al balón,
un equipo de verdad,
que esta tarde también peleará.
Yo me voy al Manzanares,
al estadio Vicente Calderón,
donde acuden a millares,
los que gustan del fútbol de emoción
Porque luchan como hermanos,
defendiendo su colores,
en un juego noble y sano,
derrochando coraje y corazón.
Atleti, Atleti, Atlético de Madrid...[146]

Pierwsze logo klubowe, powstałe w 1903 roku, składało się z flagi położonej w pozycji horyzontalnej, będącej w biało-niebieskie paski, symbolizujące ówczesne barwy klubowe. Flaga ta owijała piłkę[147].

Podczas prezydentury Juliána Ruete logo klubu przyjęło obecny wygląd: niedźwiedź oraz drzewo poziomkowe (madroño) symbolizujące herb Madrytu, obramowane przez niebieski trójkąt zawierający siedem gwiazd Wielkiej Niedzwiedzicy. Logo zawiera także czerwone i białe paski symbolizujące barwy klubowe, które znajdują się pod trójkątem[147].

W latach 1939–1947, gdy klub znany był pod nazwą Atlético de Aviación, do logo klubu dodano skrzydła reprezentujące siły powietrzne Hiszpanii. W 1947 roku klub powrócił do wyglądu logo, które obowiązuje do dziś.

Inne sekcje sportowe i drużyny powiązane

Rezerwy

 Osobny artykuł: Atlético Madryt B.

Drużyna Atlético Madrid B gra obecnie w Segunda División B, a Atlético Madrid C w Tercera División w grupie 7.

Rezerwy klubu zagrały w sezonie 2013/14 w Młodzieżowej Lidze Mistrzów, gdzie doszły do 1/8 finału.

W sezonie 2014/2015 rezerwy doszły do ćwierćfinału, gdzie przegrały 2:0 z Chelsea Londyn.

  1. Club Atlético de Madrid.
  2. Trainerstab.
  3. Vicente Calderón.
  4. Historical standings. Liga BBVA. (hiszp.). http://www.lfp.en.
  5. Spain – List of Champions and Runners Up (ang.). rsssf.com.
  6. Atlético collect their latest title against Real Madrid in Madrid in the summer of 2014..
  7. Finał Ligi Mistrzów: Real Madryt pokonał po dogrywce Atlético.
  8. Atlético Madrid 2–1 Fulham.
  9. Falcao at double as Atlético march to title.
  10. Club History.
  11. Champions' Cup 1958-59 (ang.). rsssf.com.
  12. Spain – Cup 1960 (ang.). rsssf.com.
  13. Spain – Cup 1961 (ang.). rsssf.com.
  14. Cup Winners' Cup 1961-1962 (ang.). rsssf.com.
  15. Cup Winners' Cup 1962-1963 (ang.). rsssf.com.
  16. Inter-Cities Fairs Cup 1964-65 (ang.). rsssf.com.
  17. Cup Winners' Cup 1965-66 (ang.). rsssf.com.
  18. Champions' Cup 1970-71 (ang.). rsssf.com.
  19. Spain Cup 1972 (ang.). rsssf.com.
  20. Champions' Cup 1973-74 (ang.). rsssf.com.
  21. Intercontinental Club Cup 1974 (ang.). rsssf.com.
  22. Spain – Cup 1975 (ang.). rsssf.com.
  23. Spain – Cup 1976 (ang.). rsssf.com.
  24. Cup Winners' Cup 1976-77 (ang.). rsssf.com.
  25. UEFA Cup 1989-90 (ang.). rsssf.com.
  26. Spain – Cup 1991 (ang.). rsssf.com.
  27. UEFA Cup 1990-91 (ang.). rsssf.com.
  28. Spain – Cup 1992 (ang.). rsssf.com.
  29. Cup Winners' Cup 1991-92 (ang.). rsssf.com.
  30. Cup Winners' Cup 1992-93 (ang.). rsssf.com.
  31. Spain – Cups 1996 (ang.). rsssf.com.
  32. Champions' Cup 1996-97 (ang.). rsssf.com.
  33. Spain – Cups 1999 (ang.). rsssf.com.
  34. Spanish Cups 1999-2000 (ang.). rsssf.com.
  35. Mayor arrested in anti-corruption raid in Marbella Town Hall (ang.). Euroresidentes.
  36. Liverpool complete Torres signing (ang.). BBC Sport.
  37. Forlan zawodnikiem Atlético (pol.). pilkanozna.pl.
  38. Portugal winger Simao completes Atlético move (ang.). ESPNsoccernet.
  39. Reyes goes to Atleti (hiszp.). Marca.
  40. UEFA Cup 2007–08 (ang.). rsssf.com.
  41. Oficjalnie: Aguirre zastąpiony przez Resino (pol.). www.tylkopilka.pl.
  42. LM:Porto gra dalej (pol.). www.tylkopilka.pl, 11 marca 2009. [dostęp 12 marca 2009].
  43. ZAMORA 1ª. Marca
  44. Atlético Madryt mistrzem Hiszpanii! przegladsportowy.pl, 17 maja 2014.
  45. Puchar Europy dla Realu!
  46. Manquillo wypożyczony do Liverpoolu.
  47. El Atleti lo deja todo en el aire.
  48. Atlético-R. Madrid.
  49. http://atleticopoland.com/news/show/diego-simeone-zostal-zawieszony-na-osiem-meczow-i-musi-zaplacic-4805-euro
  50. Rayo Vallecano 0 Atl Madrid 0.
  51. http://atleticopoland.com/news/show/oficjalnie-alessio-cerci-nowym-pilkarzem-atletico-madryt
  52. Round of 16 draw.
  53. Terminarz.
  54. Powrót syna marnotrawnego.
  55. Prezentacja Torresa; Skąd fenomen 'upadłej' gwiazdy?.
  56. Puchar Króla: wielki mecz Torresa, Atlético wyeliminowało Real.
  57. Atlético Madryt-Real Madryt.
  58. Puchar Króla: FC Barcelona w półfinale, Atlético Madryt za burtą.
  59. Wang Jianlin nabył część akcji Atlético Madryt.
  60. Leverkusen edge win against ten-man Atlético.
  61. Atlético edge past Leverkusen on penalties.
  62. Liga Mistrzów. Atletico – Real – rewanż za ubiegłoroczny finał już w ćwierćfinale.
  63. Real 2–1 Atletico (hiszp.). Web Oficial de la Liga de Fútbol Profesional.
  64. Razem z turniejami poprzedzającymi tę imprezę: Copa de los Campeones de España, Copa Presidente FEF i Copa Eva Duarte.
  65. ALL-TIME RECORDS 1955–2016 (ang.). http://www.uefa.com.
  66. ALL-TIME RECORDS 1971–2015 (ang.). http://www.uefa.com.
  67. Historical standings. Liga BBVA. (ang.). http://www.lfp.en.
  68. Rekordowe mecze (pol.).
  69. Rekordy (pol.).
  70. Clasificación histórica de goles marcados.
  71. Clasificación histórica de partidos jugados.
  72. Atlético Madryt- rekordowe kupna.
  73. Atlético Madryt – rekordowe sprzedaże.
  74. Spain – List of Topscorers („Pichichi”) (ang.). rsssf.com.
  75. Zdobywcy Trofeum Zamory (pol.). FCB24.com.
  76. Najlepszy wynik w historii ligi.
  77. Club Atlético de Madrid- History.
  78. archive.
  79. Ostatecznie klub zachował miejsce w lidze zastępując Real Oviedo, którego boisko zostało zniszczone podczas wojny domowej.
  80. UEFA Team Ranking 1960.
  81. UEFA Team Ranking 1961.
  82. UEFA Team Ranking 1962.
  83. UEFA Team Ranking 1963.
  84. UEFA Team Ranking 1964.
  85. UEFA Team Ranking 1965.
  86. UEFA Team Ranking 1966.
  87. UEFA Team Ranking 1967.
  88. UEFA Team Ranking 1968.
  89. UEFA Team Ranking 1969.
  90. UEFA Team Ranking 1970.
  91. UEFA Team Ranking 1971.
  92. UEFA Team Ranking 1972.
  93. UEFA Team Ranking 1973.
  94. UEFA Team Ranking 1974.
  95. UEFA Team Ranking 1975.
  96. UEFA Team Ranking 1976.
  97. UEFA Team Ranking 1977.
  98. UEFA Team Ranking 1978.
  99. UEFA Team Ranking 1979.
  100. UEFA Team Ranking 1980.
  101. UEFA Team Ranking 1981.
  102. UEFA Team Ranking 1982.
  103. UEFA Team Ranking 1983.
  104. UEFA Team Ranking 1984.
  105. UEFA Team Ranking 1985.
  106. UEFA Team Ranking 1986.
  107. UEFA Team Ranking 1987.
  108. UEFA Team Ranking 1988.
  109. UEFA Team Ranking 1989.
  110. UEFA Team Ranking 1990.
  111. UEFA Team Ranking 1991.
  112. UEFA Team Ranking 1992.
  113. UEFA Team Ranking 1993.
  114. UEFA Team Ranking 1994.
  115. UEFA Team Ranking 1995.
  116. UEFA Team Ranking 1996.
  117. UEFA Team Ranking 1997.
  118. UEFA Team Ranking 1998.
  119. UEFA Team Ranking 1999.
  120. UEFA Team Ranking 2000.
  121. UEFA Team Ranking 2001.
  122. UEFA Team Ranking 2002.
  123. UEFA Team Ranking 2003.
  124. UEFA Team Ranking 2004.
  125. Club coefficients 2004/05.
  126. Club coefficients 2005/06.
  127. Club coefficients 2006/07.
  128. Club coefficients 2007/08.
  129. Club coefficients 2008/09.
  130. Club coefficients 2009/10.
  131. Club coefficients 2010/11.
  132. Club coefficients 2011/12.
  133. Club coefficients 2012/13.
  134. Club coefficients 2013/14.
  135. Club coefficients 2014/15.
  136. Club coefficients 2015/16.
  137. Presidents (ang.)
  138. Board (ang.)
  139. Atletico Madrid stadium (ang.). Madrid Guide Spain.
  140. Grupa Wirtualna Polska, Atletico Madryt lada chwila ma się przenieść na Wanda Metropolitano, a stadion wciąż niegotowy - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 10 maja 2017 [dostęp 2017-05-13] (pol.).
  141. Frente Atletico (hiszp.). 10 stycznia 2009.
  142. Kibicowska przyjaźń ponad granicami.
  143. Neptun kibicem Atlético. „Wrócimy z Superpucharem” (pol.). sport.tvn24.pl.
  144. La mascota Indi entregó los abonos infantiles a los pequeños de la casa (hiszp.). clubatleticodemadrid.com.
  145. About Kia Motors Corporation (ang.). Kia Europe Media Website.
  146. Hymn.
  147. a b Identity and club culture (ang.). Atleticopedia.

Linki zewnętrzne



This article uses material from the Wikipedia article "Atlético Madryt", which is released under the Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0. There is a list of all authors in Wikipedia

Sports List

Air sports
• Aerobatics
• Air racing
• Cluster ballooning
• Hopper ballooning

Wingsuit flying
• Gliding
• Hang gliding
• Powered hang glider
• Human powered aircraft
• Model aircraft
• Parachuting
• Banzai skydiving
• BASE jumping
• Skydiving
• Skysurfing
• Wingsuit flying
• Paragliding
• Powered paragliding
• Paramotoring
• Ultralight aviation

Archery
• Field archery
• Flight archery
• Gungdo
• Indoor archery
• Kyūdō
• Popinjay
• Target archery

Ball-over-net games
• Badminton
• Ball badminton
• Biribol
• Bossaball
• Fistball
• Footbag net
• Football tennis
• Footvolley
• Hooverball
• Jianzi
• Padel
• Peteca
• Pickleball
• Platform tennis
• Sepak takraw
• Sipa
• Throwball
• Volleyball
• Beach volleyball
• Water volleyball
• Paralympic volleyball
• Wallyball
• Ringo


Basketball family
• Basketball
• Beach basketball
• Deaf basketball
• Streetball
• Water basketball
• Wheelchair basketball
• Cestoball
• Korfball
• Netball
• Fastnet
• Indoor netball
• Ringball
• Slamball

Bat-and-ball (safe haven)
• Baseball
• Softball
• Slow pitch
• Fast-pitch softball
• 16-inch softball
• Bat and trap
• British baseball – four posts
• Brännboll – four bases
• Corkball – four bases (no base-running)
• Cricket – two creases
• Indoor cricket
• Limited overs cricket
• One Day International
• Test cricket
• Twenty20
• Danish longball
• Kickball
• Kilikiti
• Lapta – two salos (bases)
• The Massachusetts Game – four bases
• Matball
• Oina
• Old cat – variable
• Over-the-line – qv
• Palant
• Pesäpallo – four bases
• Punchball
• Rounders – four bases or posts
• Scrub baseball – four bases (not a team game per se)
• Stickball – variable
• Stool ball – two stools
• Tee-ball
• Town ball – variable
• Vigoro – two wickets
• Wireball
• Wiffleball

Baton twirling
• Baton twirling

Acro sports
• Ballet
• Dancing
• Cheerleading
• Gymnastics

Performance sports
• Drum corps
• Marching band

Board sports

• Skateboarding
• Scootering
• Casterboarding
• Freeboard (skateboard)
• Longboarding
• Streetboarding
• Skysurfing
• Streetluge
• Snowboarding
• Mountainboarding
• Sandboarding
• Snowkiting
• Surfing
• Wakesurfing
• Bodyboarding
• Riverboarding
• Skimboarding
• Windsurfing
• Wakeboarding
• Kneeboarding
• Paddleboarding

Catch games
• Dodgeball
• Ga-ga
• Keep away
• Kin-Ball
• Newcomb ball
• Quidditch
• Rundown (a.k.a. Pickle)
• Yukigassen

Climbing

• Abseiling
• Aid climbing
• Ice climbing
• Mixed climbing
• Mountaineering
• Rock climbing
• Bouldering
• Deep-water soloing
• Sport climbing
• Traditional climbing
• Other
• Canyoning (Canyoneering)
• Coasteering
• Hiking
• Rope climbing
• Pole climbing

Cycling

• Artistic cycling
• BMX
• Cyclo-cross
• Cross-country mountain biking
• Cycle polo
• Cycle speedway
• Downhill mountain biking
• Dirt jumping
• Enduro mountain biking
• Freestyle BMX
• Hardcourt Bike Polo
• Road bicycle racing
• Track cycling
• Underwater cycling

Skibob
• Skibobbing

Unicycle

• Mountain unicycling
• Unicycling
• Unicycle basketball
• Unicycle hockey
• Unicycle trials
Combat sports: wrestling and martial arts
• Aiki-jūjutsu
• Aikido
• Jujutsu
• Judo
• Brazilian jiu-jitsu
• Sambo (martial art)
• Sumo
• Wrestling
• Amateur wrestling
• Greco-Roman wrestling
• Freestyle wrestling
• Folk wrestling
• Boli Khela
• Collar-and-elbow
• Cornish wrestling
• Dumog
• Glima
• Gouren
• Kurash
• Lancashire wrestling
• Catch wrestling
• Malla-yuddha
• Mongolian wrestling
• Pehlwani
• Professional wrestling
• Schwingen
• Shuai jiao
• Ssireum
• Varzesh-e Pahlavani
• Yağlı Güreş
• Greek wrestling

Striking

• Choi Kwang-Do
• Cockfighting
• Boxing
• Bokator
• Capoeira
• Fujian White Crane
• Karate
• Kenpō
• Kickboxing
• Lethwei
• Muay Thai
• Pradal serey
• Sanshou
• Savate
• Shaolin Kung Fu
• Sikaran
• Silat
• Subak
• Taekkyeon
• Taekwondo
• Taidō
• Tang Soo Do
• Wing Chun
• Zui quan

Mixed or hybrid
• Baguazhang
• Bando
• Bartitsu
• Bujinkan
• Hapkido
• Hwa Rang Do
• Jeet Kune Do
• Kajukenbo
• Kalaripayattu
• Krav Maga
• Kuk Sool Won
• Marine Corps Martial Arts Program
• Mixed martial arts
• Northern Praying Mantis
• Ninjutsu
• Pankration
• Pencak Silat
• Sanshou
• Shidōkan Karate
• Shōrin-ryū Shidōkan
• Shoot boxing
• Shootfighting
• Shorinji Kempo
• Systema
• T'ai chi ch'uan
• Vajra-mushti
• Vale tudo
• Vovinam
• Xing Yi Quan
• Zen Bu Kan Kempo

Weapons
• Axe throwing
• Battōjutsu
• Boffer fighting
• Eskrima
• Egyptian stick fencing
• Fencing
• Gatka
• Hojōjutsu
• Iaidō
• Iaijutsu
• Jōdō
• Jogo do pau
• Jūkendō
• Jittejutsu
• Kendo
• Kenjutsu
• Krabi–krabong
• Kung fu
• Kyūdō
• Kyūjutsu
• Modern Arnis
• Naginatajutsu
• Nguni stick-fighting
• Okinawan kobudō
• Shurikenjutsu
• Silambam
• Sōjutsu
• Sword fighting
• Wushu
• Kumdo
• Wing Chun


Skirmish
• Airsoft
• Laser tag
• Paintball


Cue sports
• Carom billiards
• Three-cushion
• Five-pins
• Balkline and straight rail
• Cushion caroms
• Four-ball (yotsudama)
• Artistic billiards
• Novuss (and cued forms of carrom)
• Pocket billiards (pool)
• Eight-ball
• Blackball (a.k.a. British eight-ball pool)
• Nine-ball
• Straight pool (14.1 continuous)
• One-pocket
• Three-ball
• Seven-ball
• Ten-ball
• Rotation
• Baseball pocket billiards
• Cribbage (pool)
• Bank pool
• Artistic pool
• Trick shot competition
• Speed pool
• Bowlliards
• Chicago
• Kelly pool
• Cutthroat
• Killer
• Russian pyramid
• Snooker
• Sinuca brasileira
• Six-red snooker
• Snooker plus
• Hybrid carom–pocket games
• English billiards
• Bottle pool
• Cowboy
• Obstacle variations
• Bagatelle
• Bar billiards
• Bumper pool
• Table Sports
• Foosball


Equine sports
• Buzkashi
• Barrel racing
• Campdrafting
• Cirit
• Charreada
• Chilean rodeo
• Cross country
• Cutting
• Dressage
• Endurance riding
• English pleasure
• Equitation
• Eventing
• Equestrian vaulting
• Gymkhana
• Harness racing
• Horse racing
• Horseball
• Hunter
• Hunter-jumpers
• Jousting
• Pato
• Reining
• Rodeo
• Show jumping
• Steeplechase
• Team penning
• Tent pegging
• Western pleasure


Fishing
• Angling
• Big-game fishing
• Casting
• Noodling
• Spearfishing
• Sport fishing
• Surf fishing
• Rock fishing
• Fly fishing
• Ice fishing

Flying disc sports

• Beach ultimate
• Disc dog
• Disc golf
• Disc golf (urban)
• Dodge disc
• Double disc court
• Flutterguts
• Freestyle
• Freestyle competition
• Goaltimate
• Guts
• Hot box
• Ultimate

Football

• Ancient games
• Chinlone
• Cuju
• Episkyros
• Harpastum
• Kemari
• Ki-o-rahi
• Marn Grook
• Woggabaliri
• Yubi lakpi
• Medieval football
• Ba game
• Caid
• Calcio Fiorentino
• Camping (game)
• Chester-le-Street
• Cnapan
• Cornish hurling
• Haxey Hood
• Knattleikr
• La soule
• Lelo burti
• Mob football
• Royal Shrovetide Football
• Uppies and Downies
• Association football
• Jorkyball
• Paralympic football
• Powerchair Football
• Reduced variants
• Five-a-side football
• Beach soccer
• Futebol de Salão
• Futsal
• Papi fut
• Indoor soccer
• Masters Football
• Street football
• Freestyle football
• Keepie uppie
• Swamp football
• Three sided football
• Australian football
• Nine-a-side footy
• Rec footy
• Metro footy
• English school games
• Eton College
• Field game
• Wall game
• Harrow football
• Gaelic football
• Ladies' Gaelic football
• Gridiron football
• American football
• Eight-man football
• Flag football
• Indoor football
• Arena football
• Nine-man football
• Six-man football
• Sprint football
• Touch football
• Canadian football
• Street football (American)
• Rugby football
• Beach rugby
• Rugby league
• Masters Rugby League
• Mod league
• Rugby league nines
• Rugby league sevens
• Tag rugby
• Touch football
• Wheelchair rugby league
• Rugby union
• American flag rugby
• Mini rugby
• Rugby sevens
• Tag rugby
• Touch rugby
• Rugby tens
• Snow rugby
• Hybrid codes
• Austus
• Eton wall game
• International rules football
• Samoa rules
• Speedball
• Universal football
• Volata


Golf

• Miniature golf
• Match play
• Skins game
• Speed golf
• Stroke play
• Team play
• Shotgun start

Gymnastics

• Acrobatic gymnastics
• Aerobic gymnastics
• Artistic gymnastics
• Balance beam
• Floor
• High bar
• Parallel bars
• Pommel horse
• Still rings
• Uneven bars
• Vault
• Juggling
• Rhythmic gymnastics
• Ball
• Club
• Hoop
• Ribbon
• Rope
• Rope jumping
• Slacklining
• Trampolining
• Trapeze
• Flying trapeze
• Static trapeze
• Tumbling

Handball family
• Goalball
• Hitbal
• Tchoukball
• Team handball
• Beach handball
• Czech handball
• Field handball
• Torball
• Water polo

Hunting

• Beagling
• Big game hunting
• Deer hunting
• Fox hunting
• Hare coursing
• Wolf hunting

Ice sports
• Bandy
• Rink bandy
• Broomball
• Curling
• Ice hockey
• Ringette
• Ice yachting
• Figure skating


Kite sports
• Kite buggy
• Kite fighting
• Kite landboarding
• Kitesurfing
• Parasailing
• Snow kiting
• Sport kite (Stunt kite)

Mixed discipline
• Adventure racing
• Biathlon
• Duathlon
• Decathlon
• Heptathlon
• Icosathlon
• Modern pentathlon
• Pentathlon
• Tetrathlon
• Triathlon

Orienteering family
• Geocaching
• Orienteering
• Rogaining
• Letterboxing
• Waymarking

Pilota family
• American handball
• Australian handball
• Basque pelota
• Jai alai
• Fives
• Eton Fives
• Rugby Fives
• Frisian handball
• Four square
• Gaelic handball
• Jeu de paume
• Palla
• Patball
• Valencian pilota

Racquet (or racket) sports
• Badminton
• Ball badminton
• Basque pelota
• Frontenis
• Xare
• Beach tennis
• Fives
• Matkot
• Padel
• Paleta Frontón
• Pelota mixteca
• Pickleball
• Platform tennis
• Qianball
• Racketlon
• Racquetball
• Racquets
• Real tennis
• Soft tennis
• Speed-ball
• Speedminton
• Squash
• Hardball squash
• Squash tennis
• Stické
• Table tennis
• Tennis
Remote control
• Model aerobatics
• RC racing
• Robot combat
• Slot car racing

Rodeo-originated
• Bullriding
• Barrel Racing
• Bronc Riding
• Saddle Bronc Riding
• Roping
• Calf Roping
• Team Roping
• Steer Wrestling
• Goat Tying

Running
• Endurance
• 5K run
• 10K run
• Cross-country running
• Half marathon
• Marathon
• Road running
• Tower running
• Ultramarathon
• Sprint
• Hurdles

Sailing / Windsurfing
• Ice yachting
• Land sailing
• Land windsurfing
• Sailing
• Windsurfing
• Kiteboarding
• Dinghy sailing

Snow sports
• Alpine skiing
• Freestyle skiing
• Nordic combined
• Nordic skiing
• Cross-country skiing
• Telemark skiing
• Ski jumping
• Ski touring
• Skijoring
• Speed skiing

Sled sports

• Bobsleigh
• Luge
• Skibobbing
• Skeleton
• Toboggan

Shooting sports
• Clay pigeon shooting
• Skeet shooting
• Trap shooting
• Sporting clays
• Target shooting
• Field target
• Fullbore target rifle
• High power rifle
• Benchrest shooting
• Metallic silhouette
• Practical shooting
• Cowboy action shooting
• Metallic silhouette shooting
Stacking
• Card stacking
• Dice stacking
• Sport stacking

Stick and ball games
• Hornussen

Hockey
• Hockey
• Ball hockey
• Bando
• Bandy
• Rink bandy
• Broomball
• Moscow broomball
• Field hockey
• Indoor field hockey
• Floorball
• Ice hockey

Ice hockey 
 • Pond hockey
• Power hockey
• Ringette
• Sledge hockey
• Underwater ice hockey
• Roller hockey
• Inline hockey
• Roller hockey (Quad)
• Skater hockey
• Rossall Hockey
• Spongee
• Street hockey
• Underwater hockey
• Unicycle hockey

Hurling and shinty
• Cammag
• Hurling
• Camogie
• Shinty
• Composite rules shinty-hurling

Lacrosse
• Lacrosse
• Box lacrosse
• Field lacrosse
• Women's lacrosse
• Intercrosse


Polo
• Polo
 • Bicycle polo
• Canoe polo
• Cowboy polo
• Elephant polo
• Horse polo
• Segway polo
• Yak polo

Street sports
• Free running
• Freestyle footbag
• Freestyle football
• Powerbocking
• Parkour
• Scootering
• Street workout

Tag games

• British bulldogs (American Eagle)
• Capture the flag
• Hana Ichi Monme
• Hide and seek
• Jugger
• Kabaddi
• Kho kho
• Kick the can
• Oztag
• Red rover
• Tag

Walking
• Hiking
• Backpacking (wilderness)
• Racewalking
• Bushwhacking
• Walking

Wall-and-ball
• American handball
• Australian handball
• Basque pelota
• Butts Up
• Chinese handball
• Fives
• Gaelic handball
• International fronton
• Jorkyball
• Racquetball
• Squash
• Squash tennis
• Suicide (game)
• Valencian frontó
• Wallball
• Wallyball

Aquatic & paddle sports
• Creeking
• Flyak
• Freeboating
• Sea kayaking
• Squirt boating
• Surf kayaking
• Whitewater kayaking

Rafting
• Rafting
• White water rafting

Rowing
• Rowing (sport)
• Gig racing
• Coastal and ocean rowing
• Surfboat
• Single scull
Other paddling sports
• Dragon boat racing
• Stand up paddle boarding
• Water polo
• Canoe polo
• Waboba

Underwater
• Underwater football
• Underwater rugby
• Underwater hockey

Competitive swimming
• Backstroke
• Breaststroke
• Butterfly stroke
• Freestyle swimming
• Individual medley
• Synchronized swimming
• Medley relay

Kindred activities
• Bifins (finswimming)
• Surface finswimming

Subsurface and recreational
• Apnoea finswimming
• Aquathlon (underwater wrestling)
• Freediving
• Immersion finswimming
• Scuba diving
• Spearfishing
• Snorkelling
• Sport diving (sport)
• Underwater hockey
• Underwater orienteering
• Underwater photography (sport)
• Underwater target shooting
Diving
• Cliff diving
• Diving

Weightlifting
• Basque traditional weightlifting
• Bodybuilding
• Highland games
• Olympic weightlifting
• Powerlifting
• Strength athletics (strongman)
• Steinstossen

Motorized sports
• Autocross (a.k.a. Slalom)
• Autograss
• Banger racing
• Board track racing
• Demolition derby
• Desert racing
• Dirt track racing
• Drag racing
• Drifting
• Folkrace
• Formula racing
• Formula Libre
• Formula Student
• Hillclimbing
• Ice racing
• Kart racing
• Land speed records
• Legends car racing
• Midget car racing
• Monster truck
• Mud bogging
• Off-road racing
• Pickup truck racing
• Production car racing
• Race of Champions
• Rally raid
• Rallycross
• Rallying
• Regularity rally
• Road racing
• Short track motor racing
• Snowmobile racing
• Sports car racing
• Sprint car racing
• Street racing
• Stock car racing
• Time attack
• Tractor pulling
• Touring car racing
• Truck racing
• Vintage racing
• Wheelstand competition

Motorboat racing
• Drag boat racing
• F1 powerboat racing
• Hydroplane racing
• Jet sprint boat racing
• Offshore powerboat racing
• Personal water craft

Motorcycle racing
• Auto Race
• Board track racing
• Cross-country rally
• Endurance racing
• Enduro
• Freestyle motocross
• Grand Prix motorcycle racing
• Grasstrack
• Hillclimbing
• Ice racing
• Ice speedway
• Indoor enduro
• Motocross
• Motorcycle drag racing
• Motorcycle speedway
• Off-roading
• Rally raid
• Road racing
• Superbike racing
• Supercross
• Supermoto
• Supersport racing
• Superside
• Track racing
• Trial
• TT racing
• Free-style moto

Marker sports
• Airsoft
• Archery
• Paintball
• Darts

Musical sports
• Color guard
• Drum corps
• Indoor percussion
• Marching band

Fantasy sports
• Quidditch
• Hunger Games(Gladiating)
• Pod Racing
• Mortal Kombat(MMA)

Other
• Stihl Timbersports Series
• Woodsman

Overlapping sports
• Tennis
• Polocrosse
• Badminton
• Polo

Skating sports
• Aggressive inline skating
• Artistic roller skating
• Figure skating
• Freestyle slalom skating
• Ice dancing
• Ice skating
• Inline speed skating
• Rinkball
• Rink hockey
• Roller derby
• Roller skating
• Short track speed skating
• Skater hockey
• Speed skating
• Synchronized skating

Freestyle skiing
• Snowboarding
• Ski flying
• Skibob
• Snowshoeing
• Skiboarding